Daniel wziął do ręki zdjęcie Claire.
„Czy twoja matka znała tę panią?”
Obie dziewczyny skinęły głowami.
Ivy sięgnęła po zdjęcie i jednym palcem dotknęła twarzy Claire.
„Mama mówiła, że ciocia Claire jest naszym aniołem.”
Daniel zapomniał oddychać.
„Ciociu Claire?”
Bliźniacy ponownie skinęli głowami.
Tuzin wspomnień wypłynęło na powierzchnię naraz.
Claire rzadko opowiadała o swoim dzieciństwie. Wychowywała ją samotna matka, która zmarła, gdy Claire studiowała. Nie miała rodzeństwa, a przynajmniej tak Daniel zawsze uważał. Na ich ślubie nie było żadnych krewnych poza starszą kuzynką ze strony matki.
Mimo to Claire w ostatnich miesiącach swojego życia miała pewne tajemnice.
Daniel pamiętał nocne telefony, które urwała, gdy wszedł do pokoju. Pamiętał zamkniętą szufladę w jej biurku. Pamiętał, jak pytał, czy coś się stało, i jak Claire odpowiadała: „Muszę załatwić kilka spraw, zanim wyjdę”.
Wówczas sądził, że chodzi jej o dokumenty prawne i datki charytatywne.
Bał się ją naciskać. Każda rozmowa wydawała mu się cenna i nie chciał tracić czasu na wypytywanie jej.
„Jak brzmi pełne imię i nazwisko twojej mamy?” zapytał.
„Helen Rose” – powiedziała z dumą Ivy.
„Helen Rose co?”
Bliźniacy wymienili niepewne spojrzenia.
„Po prostu Helen” – odpowiedziała Skye.
Ktoś zapukał do drzwi sypialni.
Daniel szybko wstał.
To była Lauren.
„Policja jest tutaj” – powiedziała.
Jej wyraz twarzy się zmienił. Ostrość zniknęła, zastąpiona niepokojem.
„A Danielu” – dodała cicho – „twoja matka próbuje odejść”.
Zaniósł Skye na dół, a Ivy trzymała go za rękę.
Umundurowany policjant stał w holu wejściowym i rozmawiał z Ethanem. Margaret stała przy drzwiach i zapinała płaszcz.
Oficer Julia Moreno miała około czterdziestu lat, bystre spojrzenie i spokojne usposobienie. Była pierwszą funkcjonariuszką, z którą Daniel rozmawiał telefonicznie w piątek.
„Pani Whitmore” – powiedziała – „nie mówię, że nie może pani wyjść. Proszę wszystkich, żeby zostali, dopóki nie dowiem się, co się stało”.
„Przyjechałam niecałą godzinę temu” – odpowiedziała Margaret. „Nie miałam nic wspólnego z pozostawieniem tych dzieci tutaj”.
Oficer Moreno spojrzał na bliźniaków.
„Nikt cię o to nie oskarżył.”
Usta Margaret zacisnęły się w wąską linię.
Daniel podał oficerowi notatkę i medalion. Kobieta założyła rękawiczki, zanim je obejrzała.
„Rozpoznajesz to?” zapytała.
„Moja żona miała niemal identyczny egzemplarz.”
“Prawie?”
„Claire umieściła nad listem mały niebieski kamień.”
„A gdzie jest teraz jej?”
Daniel zawahał się.
“Nie wiem.”
Zdał sobie sprawę, jak dziwnie to brzmiało. Po śmierci Claire nie był w stanie posegregować wielu jej rzeczy. Część pozostała w ich domu w Chicago. Inne zostały spakowane do magazynu. Biżuteria, którą nosiła podczas ostatniego pobytu w szpitalu, została mu zwrócona w zapieczętowanej kopercie.
Nigdy go nie otworzył.
Oficer Moreno zrobił zdjęcie notatki.
„Czy znasz kogoś o imieniu Helen?”
„Nie” – powiedział Daniel. „Ale dziewczyny mówią, że Helen znała moją żonę. Nazywały Claire swoją ciotką”.
Margaret na chwilę zamknęła oczy.
Zauważył to oficer Moreno.
„Pani Whitmore?”
Margaret otworzyła je ponownie.
„Już powiedziałem, że nic o tym nie wiem.”
„Wygląda na to, że znasz to nazwisko.”
„Zdaję sobie sprawę, że mój syn jest bezbronny i że ktoś może wykorzystywać te dzieci, aby czerpać korzyści z jego żalu”.
Głos oficera pozostał neutralny.
„Czy znasz kobietę o imieniu Helen Rose?”
Margaret zrobiła pauzę.
“NIE.”
Skye nagle przemówiła.
„Przyszła do naszego żółtego domu.”
Margaret spojrzała na nią.
Oficer Moreno przykucnęła, aby być bliżej wzrostu dziecka.
„Kto przyszedł do twojego żółtego domu?”
„Białowłosa dama”.
Twarz Margaret się napięła.
„Nigdy wcześniej nie widziałem tych dzieci”.
Skye wyglądała na zdezorientowaną.
„Przyniosłeś pomarańcze.”
Daniel poczuł, że coś w jego wnętrzu zaczyna budzić pewność.
Dzieci mogły źle zrozumieć szczegóły. Mogły mylić twarze lub łączyć wspomnienia. Ale prostota odpowiedzi Skye miała znaczenie. Nie próbowała oskarżać Margaret. Po prostu opisała coś, co jej zdaniem się wydarzyło.
Oficer Moreno zapytał: „Kiedy ta kobieta przywiozła pomarańcze?”
Skye ukryła twarz w ramieniu Daniela.
„W porządku” – mruknął Daniel. „Nie musisz odpowiadać”.
Zamiast tego odpowiedziała Ivy.
„Kiedy mama kaszlała.”
Helen była chora.
Daniel spojrzał na swoją matkę.
„Pomagałeś jej?”
Głos Margaret stał się chłodniejszy.
„Nie pozwolę się przesłuchiwać na podstawie niejasnych wspomnień trzyletniego dziecka”.
„Następnie odpowiedz, opierając się na własnej pamięci.”
„Mówiłem ci…”
„Nie” – przerwał Daniel. „Ciągle powtarzasz, że nic nie wiesz. To nie to samo, co udzielenie odpowiedzi”.
Ethan stanął między nimi.
„Danielu, przestań.”
“Dlaczego?”
„Bo mama nie czuje się dobrze”.
Margaret odwróciła się gwałtownie. „Ethan.”
Na jego twarzy pojawił się grymas żalu.
Daniel wpatrywał się w niego. „Co to znaczy?”
Ethan potarł usta dłonią.
“Nic.”
„Ethan.”
Lauren podeszła bliżej do męża. „Powiedz mu”.
Spokój Margaret w końcu się załamał.
„Nie masz prawa.”
Lauren spojrzała na nią. „Przestało chodzić o twoje prawa, kiedy dwójka dzieci została na zewnątrz”.
Ethan zniżył głos.
„Mama chodziła do neurologa”.
Gniew Daniela osłabł.
„Po co?”
„Problemy z pamięcią” – powiedział Ethan. „Zapomina o spotkaniach. Powtarza rozmowy. Kiedyś pojechała do starego domu w Evanston i upierała się, że nadal tam mieszka”.
Oczy Margaret błysnęły.
„Byłem wyczerpany.”
„Lekarz uważa, że stres może pogarszać stan” – kontynuował Ethan. „Nie ma jeszcze diagnozy”.
Daniel ponownie spojrzał na matkę.
Jej strach wydawał się teraz bardziej złożony. Czy coś ukrywała, czy też z trudem odróżniała jedną wersję wydarzeń od drugiej?
„Dlaczego nikt mi nie powiedział?” zapytał.
„Bo prawie z nami nie rozmawiasz” – odpowiedziała Margaret.
Słowa zabrzmiały ciężko.
Daniel nie mógł im odmówić.
Po śmierci Claire pogrążył się w pracy. Oddzwaniał do przełożonych, ale ignorował zaproszenia rodziny. Jeździł na święta przez godzinę i wychodził przed deserem. Próby Margaret, by wciągnąć go w sprawy firmy, interpretował jako ingerencję, nie biorąc pod uwagę, że Ethan mógł zarządzać czymś więcej niż tylko firmą.
Jednak problemy z pamięcią nie były przyczyną zamieszczenia notatki.
Oficer Moreno umieścił medalion w kopercie na dowody.
„Musimy odnaleźć matkę dziewczynek” – powiedziała. „Danielu, potrzebuję od ciebie pełnego oświadczenia. Skontaktuję się również z dyżurnym opiekunem w Ochronie Dziecka”.
„Czy dziewczyny będą musiały wyjechać dziś wieczorem?”
„To nie jest tylko moja decyzja. Ale biorąc pod uwagę ich wiek, prawdopodobnie będą potrzebować badania lekarskiego”.
Daniel skinął głową.
„Pójdę z nimi.”
Margaret spojrzała na niego.
„Zbyt szybko się przywiązujesz.”
Spojrzał jej w oczy. „Zostawił je pod moimi drzwiami”.
„To nie znaczy, że są twoje.”
„Nie” – powiedział Daniel. „To sprawia, że jestem za nich odpowiedzialny, dopóki nie przejmie ich ktoś bezpieczny”.
Dziewczęta przewieziono do pobliskiego szpitala jeszcze tego samego popołudnia.
Badanie nie wykazało poważnych obrażeń. Ich stopy zostały oczyszczone i zabandażowane. Byli lekko odwodnieni, zmęczeni i mieli niedowagę, ale poza tym byli zdrowi.
Pielęgniarka pediatryczna przyniosła im skarpetki ozdobione fioletowymi gwiazdkami. Ivy nalegała, żeby założyć obie pary naraz. Skye zasnęła w ramionach Daniela, czekając na pracownika socjalnego.
Jej zaufanie zaniepokoiło go bardziej niż jej strach.
Nigdy wcześniej nie trzymał śpiącego dziecka na rękach. Wydawała się niewiarygodnie lekka, jej oddech ciepły na jego piersi. Za każdym razem, gdy ktoś otwierał drzwi, jej palce zaciskały się na materiale jego koszuli, nie budząc się.
Daniel pomyślał o Claire.
W ostatnich tygodniach choroby zdarzało jej się zasypiać, trzymając go za rękę. Pozostawał przy niej długo po tym, jak jego ramię zdrętwiało, obawiając się, że nawet najmniejszy ruch może zakłócić kruchy spokój, który odnalazła.
Teraz, siedząc na szpitalnym krześle ze Skye tulącą go do siebie, smutek i czułość splątały się tak mocno, że nie potrafił ich rozdzielić.
O szóstej pojawiła się pracownica socjalna Patricia Lane. Delikatnie porozmawiała z dziewczynkami, a potem z Danielem na korytarzu.
„Biorąc pod uwagę brak pilnych miejsc dla rodzin zastępczych dziś wieczorem i fakt, że rodzice wydają się czuć z panią dobrze, możemy zezwolić na tymczasowe zapewnienie bezpieczeństwa do czasu formalnego przeglądu, który odbędzie się jutro”.
Daniel odetchnął z ulgą.
„Będą pewne warunki” – dodała Patricia. „Nie możesz ich wywieźć poza teren. Musisz pozostać dostępny. Śledczy odwiedzi dom rano”.
“Zgoda.”
„Muszę też zapytać, czy ktoś jeszcze tam nocuje.”
„Moja mama, brat i bratowa byli w odwiedzinach. Nie zostaną na dłużej.”
Patricia przyglądała mu się.
„Czy jest jakiś konflikt rodzinny?”
“Tak.”
„Czy jest jakiś powód, by sądzić, że dziewczęta nie czują się bezpiecznie w ich obecności?”
Daniel spojrzał przez szklaną szybę w drzwiach. Ivy układała krakersy na serwetce. Skye wciąż spała na krześle.
„Nie wiem” – odpowiedział szczerze. „A dopóki się nie dowiem, nie będą się z nimi kręcić bez nadzoru”.
Kiedy wrócił wieczorem do domku nad jeziorem, samochodu Margaret już nie było. Ethan i Lauren też odjechali.
Na stole w jadalni Daniel znalazł notatkę napisaną ręką Ethana.
Zadzwoń do mnie, kiedy będziesz gotowy słuchać.
Daniel prawie go zgniótł. Zamiast tego położył go obok połamanej bułki.
Po kolacji dziewczyny ożywiły się jeszcze bardziej. Ivy odkryła pianino w salonie i jednym palcem nacisnęła kilka klawiszy. Skye znalazła kosz ze starymi czasopismami i po cichu posegregowała je według koloru.
Daniel obserwował ich z drzwi kuchni.
Dom nie sprawiał już wrażenia opuszczonego.
Ich obecność nie zatarła nieobecności Claire. W pewnym sensie ją wyostrzyła. Wyobrażał sobie, jak klęczy obok Ivy przy pianinie, śmiejąc się, gdy dziecko uderza w każdą fałszywą nutę. Wyobrażał sobie, jak Claire siedzi po turecku na podłodze ze Skye, pomagając układać czasopisma w staranne wieże.
Ale po raz pierwszy od śmierci Claire wspomnienia nie przypominały już zamkniętych pomieszczeń.
Przypominały drzwi.
Przed pójściem spać Ivy zapytała, czy Daniel będzie przy nich, gdy się obudzą.
“Tak.”
“Obietnica?”
Słowa te wypowiedział z taką powagą, że usiadł na brzegu łóżka.
„Obiecuję.”
Skye dotknęła bandażu na stopie.
„Mamusia też obiecała.”
Daniel nie miał odpowiedzi.
Pozostawił lampę włączoną i czekał, aż ich oddech stanie się wolniejszy i równy.
Następnie zszedł na dół i przeszukał biurko Claire.
Szuflada, o której pamiętał, była nadal zamknięta.
Znalazł klucz do biurka w małej porcelanowej miseczce, dokładnie tam, gdzie Claire zawsze trzymała zapasowe klucze, ale nie pasował. Sprawdził klucze z kuchni, schowka i starej szafki przy schodach.
Nic nie działało.
W końcu zadzwonił do byłej asystentki Claire, Mary Bennett.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
