Pacjenci mogą również poprosić o kolejną ocenę medyczną, jeśli uważają, że ważny problem pozostaje nierozwiązany.
Jednakże odpowiedzialność za rozpoznanie i podjęcie odpowiednich działań w nagłych przypadkach medycznych nie może spoczywać wyłącznie na matce.
Systemy opieki zdrowotnej muszą tworzyć środowiska, w których pacjenci zostaną wysłuchani, a personel będzie mógł zgłaszać swoje obawy bez zbędnych barier.
Kobieta nigdy nie powinna być zmuszona do udowadniania, że jest poważnie chora, zanim jej objawy nie zostaną odpowiednio zbadane.
Celem nie jest konfrontacja między matkami i personelem medycznym.
To komunikacja, praca zespołowa i wspólne zaangażowanie na rzecz bezpieczeństwa.
Różnice rasowe, których nie można ignorować
Śmiertelność matek nie jest w Stanach Zjednoczonych jednakowa.
Dane CDC z 2024 r. pokazują szczególnie niepokojącą dysproporcję dotyczącą kobiet czarnoskórych.
Współczynnik śmiertelności matek czarnoskórych kobiet niebędących Latynoskami wynosił 44,8 zgonów na 100 000 żywych urodzeń.
W przypadku białych kobiet niebędących Latynoskami wskaźnik ten wynosił 14,2.
Oznacza to, że odnotowany wskaźnik śmiertelności matek wśród kobiet czarnoskórych był ponad trzy razy wyższy.
Różnic tych nie da się w pełni wyjaśnić, opierając się wyłącznie na indywidualnych cechach biologicznych.
Naukowcy i eksperci w dziedzinie zdrowia publicznego zidentyfikowali wiele czynników przyczyniających się do tego zjawiska, w tym nierówności w dostępie do opieki zdrowotnej, różnice w jakości opieki, obciążenie chorobami przewlekłymi, warunki ekonomiczne i rasizm strukturalny.
W niektórych społecznościach dostęp do stałej opieki prenatalnej jest trudniejszy.
Inne kraje borykają się z niedoborem usług położniczych lub barierami w zakresie transportu, ubezpieczenia zdrowotnego i dostępności usług.
Dyskryminacja i ukryte uprzedzenia mogą również wpływać na sposób interpretacji objawów i odbiór opieki zdrowotnej przez pacjentów.
CDC osobno podkreśliło zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z ciążą wśród Indian amerykańskich i rdzennych kobiet z Alaski oraz niektórych innych grup ludności.
Aby zmniejszyć te dysproporcje, potrzeba czegoś więcej niż tylko zachęcania poszczególnych kobiet do zabierania głosu.
Wymaga od systemów opieki zdrowotnej oceny wyników, poprawy dostępu do usług, rozwiązywania nierówności i wzmacniania opieki skoncentrowanej na pacjencie.
Każda matka zasługuje na takie samo zaangażowanie w zapewnienie bezpieczeństwa, bez względu na rasę, dochody, wiek czy lokalizację geograficzną.
Bezpieczny poród nie powinien zależeć od tego, czy dana osoba mieszka w pobliżu dobrze wyposażonego szpitala lub czy ma środki, aby poruszać się w skomplikowanym systemie opieki zdrowotnej.
Bezpieczeństwo matek musi być traktowane jako podstawowy priorytet, a nie przywilej.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
