Naukowcy i eksperci w dziedzinie zdrowia publicznego zidentyfikowali wiele czynników przyczyniających się do tego zjawiska, w tym nierówności w dostępie do opieki zdrowotnej, różnice w jakości opieki, obciążenie chorobami przewlekłymi, warunki ekonomiczne i rasizm strukturalny.
W niektórych społecznościach dostęp do stałej opieki prenatalnej jest trudniejszy.
Inne kraje borykają się z niedoborem usług położniczych lub barierami w zakresie transportu, ubezpieczenia zdrowotnego i dostępności usług.
Dyskryminacja i ukryte uprzedzenia mogą również wpływać na sposób interpretacji objawów i odbiór opieki zdrowotnej przez pacjentów.
CDC osobno podkreśliło zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z ciążą wśród Indian amerykańskich i rdzennych kobiet z Alaski oraz niektórych innych grup ludności.
Aby zmniejszyć te dysproporcje, potrzeba czegoś więcej niż tylko zachęcania poszczególnych kobiet do zabierania głosu.
Wymaga od systemów opieki zdrowotnej oceny wyników, poprawy dostępu do usług, rozwiązywania nierówności i wzmacniania opieki skoncentrowanej na pacjencie.
Każda matka zasługuje na takie samo zaangażowanie w zapewnienie bezpieczeństwa, bez względu na rasę, dochody, wiek czy lokalizację geograficzną.
Bezpieczny poród nie powinien zależeć od tego, czy dana osoba mieszka w pobliżu dobrze wyposażonego szpitala lub czy ma środki, aby poruszać się w skomplikowanym systemie opieki zdrowotnej.
Bezpieczeństwo matek musi być traktowane jako podstawowy priorytet, a nie przywilej.
Dlaczego opieka poporodowa powinna być kontynuowana po wypisie ze szpitala
Dla wielu rodzin opuszczenie szpitala wydaje się ważnym momentem.
Matka wyzdrowiała na tyle, że może wrócić do domu.
Noworodek został zbadany.
Rodzina zaczyna przystosowywać się do codziennego życia.
Jednakże wypis ze szpitala nie oznacza całkowitego wyzdrowienia.





