Pracował długie godziny, wynajmował małe mieszkanie i rzadko kiedy pod koniec miesiąca zostawało mu wystarczająco dużo pieniędzy na jakieś ekstrawaganckie wydatki.
Nie był biedny w tym sensie, że niczego nie posiadał.
Ale nie był też bogaty.
Jego życie było proste.
Pewnego deszczowego popołudnia wszedł do małej kawiarni osiedlowej.
Margaret siedziała sama przy oknie.
Miała przed sobą otwartą książkę, ale jej nie czytała.
Zamiast tego patrzyła na deszcz za oknem.
Daniel zamówił kawę, rozejrzał się za miejscem do siedzenia i zauważył, że jedyne wolne krzesło znajdowało się naprzeciwko niej.
„Czy to miejsce jest zajęte?” zapytał.
Margaret spojrzała w górę.
„Nie. Proszę bardzo.”
To było wszystko.
Nic dramatycznego.
Żadnego natychmiastowego romansu.
Nie ma w tym nic filmowego.
Tylko dwoje nieznajomych siedzących przy stole, bo nie było innego miejsca.
Ale zaczęli rozmawiać.
Najpierw o pogodzie.
Potem książki.
Potem rodzina.
A potem życie.
Daniel był zaskoczony tym, jak łatwo było mu się z nią porozumiewać.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
