Dotknąłem interkomu. „Czy mogę w czymś pomóc?”
Jej głowa gwałtownie podniosła się. Jej twarz znieruchomiała, gdy usłyszała mój głos.
„Hanna?”
“Tak.”
„Mieszkasz tu?”
“Ja robię.”
Jej usta otworzyły się, a potem zamknęły. „Jak?”
“Praca.”
Wyglądała na obrażoną prostotą odpowiedzi. „Tata powiedział, że ta dzielnica jest tylko dla założycieli firm technologicznych i starych bogaczy”.
„W takim razie tata się mylił”.
Jej oczy się zwęziły. „Mogłeś nam powiedzieć”.
„Mógłbyś zapytać, jak się czułem przez ostatnie cztery lata.”
Wzdrygnęła się, ale szybko otrząsnęła. „Mama i tata panikują. Myślą, że ukryłaś przed nimi pieniądze”.
„Ukrywałem pieniądze przed ludźmi, którzy mówili mi, że nic mi się nie należy?”
Policzki Lily poczerwieniały. „To było lata temu”.
„Zabawne. Nadal doskonale to pamiętam.”
Mój telefon znowu zawibrował. Tata wysłał kolejną wiadomość.
„Otwórzcie bramę. Już idziemy.”
Zimny spokój ogarnął moje wnętrze.
W odpowiedzi napisałem:
„Nie jesteś zaproszony. Nie wchodź na moją posesję.”
Dziesięć minut później, za wypożyczonym samochodem Lily zatrzymał się czarny SUV.
Moi rodzice wysiedli i patrzyli na mój dom, jakby znaleźli skradziony skarb.
Tata podszedł do bramy i nacisnął dzwonek.
„Hannah” – powiedział przez głośnik – „otwórz natychmiast tę bramę”.
Spojrzałem w kamerę i odpowiedziałem: „Nie”.
Potem powiedział: „Po tym wszystkim, co dla ciebie poświęciliśmy, jesteś nam winien wyjaśnienie”.
Wtedy zacząłem nagrywać.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
