Jamal został następnie aresztowany, podczas gdy sędzia Whitman wymieniał potencjalne dowody dotyczące oszustwa elektronicznego, kradzieży tożsamości, fałszerstwa, krzywoprzysięstwa i nadużycia prawa sądowego. Gdy komornik zakładał mu kajdanki na nadgarstki, Brittany zaczęła szlochać.
„Będziemy mieć dziecko. Potrzebujemy domu.”
Nawet wtedy nie zapytała, czy jej mąż jest niewinny.
Zapytała o moje mieszkanie.
Kiedy Jamal przechodził obok naszego stolika, spojrzał mi prosto w oczy.
„Myślisz, że to już koniec?”
Evelyn usłyszała go i natychmiast napisała coś w swoim notesie.
Sędzia Whitman oddalił następnie wniosek o ustanowienie kurateli z zastrzeżeniem prawa. Ostrzegł moich rodziców, że ich udział zostanie skierowany do prokuratorów federalnych i jasno zaznaczył, że wszelkie dalsze próby kontaktowania się ze mną, grożenia mi, nękania mnie lub prześladowania prawnego mogą być traktowane jako część tego samego programu.
Moja matka próbowała przekonać mnie, że chcieli tylko pomóc.
„Nie obrażajcie tego sądu nazywając chciwość pomocą”.
Po odroczeniu rozprawy moi rodzice próbowali zmienić to, co się właśnie wydarzyło. Matka obwiniła Jamala, a ojciec zasugerował, żebyśmy wszystko załatwili prywatnie, jakby nie próbowali właśnie pozbawić mnie autonomii prawnej w sądzie federalnym.
Potem podeszła do mnie Brittany.
„Masz osiemdziesiąt pięć milionów dolarów. Jestem w ciąży. Jamal odszedł. Mama i tata są zrujnowani. Nie możesz po prostu odejść”.
Przyglądałem się jej przez chwilę.
„Masz rację.”
Nadzieja przepełniała wszystkie trzy twarze.
„Nie odejdę tak po prostu. Wniosę pozew cywilny przeciwko każdej osobie, która brała w tym udział”.
Brittany spojrzała na mnie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
