Powiedziałem: Słyszałem cię.
Powiedział: dobrze.
Powiedział: bycie dobrym współlokatorem jest przydatne.
Powiedział: to nie wymaga bliskości.
Powiedziałem: Wiem.
Powiedział: Maya.
Powiedział: wiesz, dlaczego zrobiliśmy to w ten sposób?
Powiedziałem: żebyś mi pokazał różnicę.
Powiedział: tak.
Powiedział: ale bardziej szczegółowo.
Powiedział: mogliśmy cię ostrzec.
Powiedział: mogliśmy ci powiedzieć: zauważyliśmy pytania i uważamy, że powinieneś być ostrożny.
Powiedział: ale ostrzeżenie nie jest tym samym, co widzenie.
Powiedział: kiedy sam coś widzisz, to wiesz o tym.
Powiedział: kiedy ktoś ci to mówi, wierzysz w to.
Powiedział: wiedzieć to nie to samo co wierzyć.
Powiedział: chcieliśmy, żebyś wiedział.
Powiedziałem: więc jechałeś półtorej godziny w podartych dżinsach i poplamionej koszuli.
Powiedział: workami na śmieci.
Powiedział: w furgonetce Toma.
Powiedział: tak.
Powiedziałem: dużo o tym myślałeś.
Powiedział: dyskutowaliśmy o tym przez trzy tygodnie.
Powiedział: Twoja matka dwa razy prawie mnie od tego odwiodła.
Powiedziałem: co zmieniło jej zdanie.
Powiedział: Ona myślała o pierwszym tygodniu studiów.
Powiedział: i czy będziesz miał narzędzia, żeby widzieć wyraźnie.
Powiedział: czy będziesz potrzebował dwóch miesięcy, żeby zrozumieć dynamikę.
Powiedział: a wtedy trudniej jest wyraźnie widzieć.
Powiedział: ponieważ już jesteś w środku.
Powiedziałem: tato.
Powiedział: tak.
Powiedziałem: robiłeś to już wcześniej.
Powiedział: raz.
Powiedział: z twoim wujkiem Tomem.
Powiedział: miał wspólnika w interesach, gdy miał trzydzieści kilka lat.
Powiedział: mieliśmy obawy.
Powiedział: Więc przyszedłem na ich spotkanie w starych ubraniach Toma.
Powiedział: i pojechał furgonetką Toma.
Powiedział: i obserwował jak partner mnie traktował.
Powiedziałem: i.
Powiedział: a wspólnik był wobec mnie bardzo uprzejmy, kiedy myślał, że jestem pracownikiem Toma.
Powiedział: A potem Tom przedstawił mnie jako swojego brata, który był właścicielem trzech firm.
Powiedział: i partner stał się bardzo przyjazny.
Powiedział: różnica była pouczająca.
Zapytałem: czy Tom dostał informację.
Powiedział: tak.
Powiedział: Tom nie zawarł tej umowy.
Powiedziałem: czy był wdzięczny.
Powiedział: ostatecznie.
Powiedział, że w tamtym momencie był zirytowany.
Powiedział: ponieważ podobała mu się ta partnerka.
Powiedziałem: a ty mu to zabrałeś.
Powiedział: Podałem mu informacje.
Powiedział: to, co z nim zrobił, było jego wyborem.
Powiedział: wybrał właściwie.
Pomyślałem o tym.
Powiedziałem: Tato.
Powiedział: tak.
Powiedziałem: nie każdy to robi.
Powiedziałem: nie każdy klasyfikuje ludzi według tego, co mają.
Powiedział: nie.
Powiedział: nie każdy tak robi.
Powiedział: I to jest druga rzecz, którą chciałem ci pokazać.
Powiedział: Priya i Marcus.
Powiedział: Wiem o nich.
Powiedział: twoja matka i ja wiemy o ludziach, o których nam opowiadałeś.
Powiedział: jak ich poznałeś?
Powiedziałem: tylko rozmawiamy.
Powiedział: na zajęciach.
Powiedziałem: i na korytarzu akademika.
Powiedział: czy pytali o twoją rodzinę.
Powiedziałem: ostatecznie.
Powiedział: czy zadawali konkretne pytania.
Powiedziałem: nie.
Powiedział: oni najpierw musieli cię poznać.
Powiedziałem: tak.
Powiedział: więc masz też porównanie.
Powiedział: nie tylko to, co zrobiła Chloe.
Powiedział: ale co robią inni ludzie.
Powiedział: to są informacje.
Powiedział: pełna informacja.
Powiedział: nie tylko ostrzeżenie.
Powiedział: porównanie.
Powiedziałem: mogliśmy to zrobić inaczej.
Powiedział: mogliśmy to zrobić na wiele sposobów.
Powiedział: ale nie jestem pewien, czy udałoby mi się skłonić cię do takiego porównania, gdybym cię po prostu ostrzegł.
Powiedział: ponieważ ostrzeżenie sprawia, że zaczynasz szukać tego, przed czym cię ostrzegano.
Powiedział: a to nie jest widzenie.
Powiedział: to potwierdza.
Powiedział: żeby widzieć, trzeba umieć się dziwić.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
