„Mama płacze, wiesz. Tata nie poszedł do pracy. Czują się zdradzeni”.
„Zdradzony?” Uniosłam brew. „Przez co? Przez mój sukces, moją niezależność czy przez to, że nie mogą sobie przypisać zasług?”
„To nie tak. Jesteśmy rodziną. Powinniśmy być częścią tego.”
„Jakbyś uczyniła mnie częścią swojego życia? Wszystkie te rodzinne kolacje, na których rozmawialiście z Jamesem o swoich osiągnięciach? Te gale charytatywne, na których mama przedstawiała cię jako „moją odnoszącą sukcesy córkę”, a mnie jako „Alexandrę. Odnajduje siebie”.
Emma wzdrygnęła się.
„To niesprawiedliwe.”
„Nie wiedzieliśmy, bo nigdy nie pytaliście. Byliście zbyt zajęci poczuciem wyższości, żeby zobaczyć, co buduję”.
„A teraz?” – gestem wskazała na otoczenie. „Skoro już wiemy, czy nie moglibyśmy zacząć od nowa? James chętnie by współpracował”.
„Ach, tak. James.”
Wyciągnąłem tablet i otworzyłem historię jego ofert.
„Trzy nieudane startupy, dwa ostrzeżenia SEC za wątpliwe praktyki handlowe i fundusz powierniczy, który topnieje szybciej niż jego wymówki. Ten James?”
Jej twarz poczerwieniała.
„Jak ty—”
„Wiem wszystko o każdym, kto próbuje robić interesy z moją firmą, łącznie z tym, że od dwóch lat oczernia mnie przed potencjalnymi inwestorami. Chyba nazwał to amatorszczyzną”.
Designerska torebka Emmy wypadła jej z rąk.
„Nie zrobiłby tego.”
„Nagrania są całkiem wyraźne.”
Wstałem.
„A teraz, jeśli pozwolisz, muszę zająć się firmą.”
“Czekać.”
Złapała mnie za ramię.
„Czego chcesz? Przeprosin? W porządku. Przepraszam. Wszystkim nam przykro. Tylko nas nie wykluczaj.”
Spojrzałem na jej idealnie wypielęgnowaną dłoń na rękawie mojej marynarki. Tej samej, z której drwiła wczoraj wieczorem.
„Niczego od ciebie nie chcę, Emmo. O to właśnie chodzi. Zbudowałem to wszystko bez ciebie, bez naszych rodziców, bez niczyjej aprobaty ani wsparcia. I właśnie tak będę kontynuował.”
„Ale… ale co z rodziną?”
„Rodzina?” Uśmiechnęłam się smutno. „Rodzina uwierzyłaby we mnie nawet bez miliardów. Rodzina pytałaby o moje marzenia, zamiast je odrzucać. Rodzina widziałaby mnie taką, jaką jestem, a nie taką, jaką chcieliby, żebym była”.
Jej ręka opadła.
„A teraz…” Sprawdziłem telefon, gdy nadszedł kolejny alert. „Teraz mam spotkanie z gubernatorem w sprawie uczynienia z naszego miasta kolejnego wielkiego centrum technologicznego. Śmiało, powiedz o tym mamie i tacie. Jestem pewien, że nagle bardzo zainteresują się moją sytuacją”.
Gdy wychodziłem, zostawiając Emmę w małej sali konferencyjnej, Maya podążyła za mną.
„Twoi rodzice organizują dziś wieczorem kolejne spotkanie rodzinne” – powiedziała, sprawdzając tablet. „Twoja ciotka już zadzwoniła do trzech reporterów, próbując twierdzić, że była twoją mentorką”.
Uśmiechnąłem się.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
