Rozdział drugi: Odwrócenie ról
Dwadzieścia minut minęło w bolesnej ciszy, aż nagle mrok przeciął jasny błysk świateł radiowozu, a tuż za nami zatrzymała się elegancka, srebrna limuzyna.
Miles Abernathy wyszedł na zewnątrz, ubrany w grafitowy płaszcz, ściskając skórzaną teczkę z wyrazem twarzy wyrażającym tak zawodowe napięcie, że Frederick instynktownie cofnął się o dwa kroki.
Całkowicie zignorował starszą parę, podszedł prosto do mojego samochodu, by przyjrzeć się twarzy Toby’ego i skinął głową w geście pocieszenia Rose siedzącej na tylnym siedzeniu.
„Zrobiłeś dokładnie to, czego Jasper od ciebie oczekiwał, i dziś wykazałeś się niezwykłą siłą” – powiedział niskim, uspokajającym głosem.
Następnie odwrócił się w stronę Fredericka i Avery’ego, a jego postawa emanowała spokojem i autorytetem, który uciszył całą ulicę.
„W tej chwili znajdujesz się na terenie prywatnym, który zgodnie z prawem należy do Hazel Beaumont, i sugeruję, żebyś natychmiast zszedł z ganku”.
Frederick wydał z siebie nerwowy, głośny i lekko histeryczny śmiech, który nie dotarł do jego oczu.
„To najbardziej absurdalna rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałem, bo mój syn kupił ten dom na długo zanim poznał tę kobietę”.
Miles powoli i rozważnie otworzył teczkę i wyciągnął grubą teczkę wypełnioną notarialnie poświadczonymi dokumentami.
Po postawieniu diagnozy Jasper przeniósł akt własności i majątek na nieodwołalny fundusz powierniczy, czyniąc Hazel głównym beneficjentem i jedynym powiernikiem. Sześć miesięcy temu oboje zostaliście formalnie zaproszeni na podpisanie testamentu, ale odrzuciliście zaproszenie.
Avery wyszeptała, a jej głos był ledwo słyszalny wśród szumu deszczu: „Jasper nigdy nie wykluczyłby nas ze swojego życia i dziedzictwa”.
Miles nie odwracał wzroku, jego wzrok był przenikliwy i nieustępliwy.
„Nie pominął cię, zapisując ci mieszkanie na Florydzie i zapewniając hojne roczne wsparcie z zupełnie oddzielnego konta. Nie pozwolił jednak na wyrzucenie pogrążonej w żałobie wdowy i dzieci z ich sanktuarium w dniu jego pogrzebu”.
Policjant podszedł do nas i spojrzał zaniepokojonym wzrokiem na Toby’ego.
„Muszę zapytać, czy ten mężczyzna uderzył cię w twarz?”
Toby spojrzał na mnie pytająco, pytając o pozwolenie, a kiedy skinąłem głową, odpowiedział potakująco, zrezygnowany.
Frederick uniósł obie ręce w górę, a jego twarz przybrała głęboki, plamisty odcień czerwieni.
„Po prostu karciłem dziecko, które zachowywało się bezczelnie i niegrzecznie!”
„On jest nieletni, a prawo nie pozwala uderzać dziecka, zwłaszcza na terenie, który nie jest twoją własnością” – odpowiedział policjant, opierając rękę o pas.
Avery próbowała dyskretnie wyjąć moją obrączkę z kieszeni i włożyć ją do torebki, ale Miles miał oczy jak jastrząb.
„Ten pierścień jest wyraźnie wymieniony w dyspozycji Jaspera dotyczącej majątku osobistego jako odrębna, prywatna własność Hazel” – zauważył ostro Miles.
„Należało do mojej rodziny na długo przed jej przybyciem!” – warknęła Avery, a jej opanowanie całkowicie się rozpadło.
„Należało do Jaspera, a Jasper postanowił dać je swojej żonie” – odpowiedział Miles, a w jego głosie nie było cienia cienia wątpliwości.
Policjant wyciągnął rękę, kierując ją wnętrzem do góry, a Avery, blady i drżący ze złości, wrzucił mu pierścień na dłoń.
Kiedy oficer oddał mi broń, ścisnąłem ją mocno w pięści, czując ciężar metalu, ale jeszcze nie założyłem jej z powrotem na palec.
Przyglądałem się, jak Frederick i Avery w końcu zdali sobie sprawę, że kobieta, którą uważali za słabą, podatną na manipulacje wdowę, była chroniona przez syna, którego, jak sądzili, przez cały czas kontrolowali.
Kiedy słońce zaczęło zachodzić, stali na podjeździe obok dwóch ciężkich, wypchanych waliz, które Miles pozwolił im zabrać pod czujnym okiem policji.
Nasi sąsiedzi obserwowali całą scenę zza zasłon, ale mnie nie obchodziły plotki ani wstyd związany z tą sytuacją.
Frederick wycelował we mnie drżącym palcem, szykując się do wyjścia
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
