To wystarczyło na ten dzień.
Nagranie przemówienia Emily rozeszło się daleko poza mury szkoły.
Grupa obrońców praw osób głuchych udostępniła tę informację.
Zaczęła otrzymywać wiadomości od nastolatków, których rodziny traktowały tak, jakby głuchota ograniczała ich możliwości.
Jedna dziewczyna napisała:
„Moja babcia mówi, że miganie sprawia, że wyglądam na niepełnosprawną”.
Emily odpowiedziała:
„Jesteś niepełnosprawny. To nie jest obelga. Problem pojawia się, gdy ludzie uznają, że niepełnosprawność znaczy mniej”.
Przeczytałem to trzy razy.
Kiedy moja córka miała 18 lat, zrozumiała coś, czego ja uczyłam się latami.
Nie trzeba zaprzeczać trudnościom, żeby bronić godności.
Głuchota Emily stwarzała problemy.
Szkoły czasami nie zapewniały tłumaczy.
Ludzie wykluczali ją z rozmów.
Komunikaty alarmowe nie zawsze były dostępne.
Zmęczyło ją dalsze tłumaczenie.
Jednak najtrudniejsze chwile w jej życiu rzadko wynikały z braku słuchu.
Powstały one w wyniku decyzji innych osób, co oznacza niesłyszenie.
Emily ma teraz 19 lat.
W zeszłym miesiącu przyjechała do domu na weekend.
Margaret była w odwiedzinach.
Oboje siedzieli przy moim kuchennym stole przez prawie czterdzieści minut.
Podpisywanie.
Powoli.
Margaret poprosiła o wyjaśnienie.
Emily ją poprawiła.
Nikt na mnie nie spojrzał ani razu.
Przez lata byłem ich mostem.
Interpretator.
Wyjaśniacz.
Bufor.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
