Wszyscy się śmiali.
„Ona wyrobiła we mnie nawyk czytania ostatniej strony książki w pierwszej kolejności”.
Zakryłem twarz.
„Ona jest odpowiedzialna za to, że nie potrafię złożyć prześcieradła z gumką”.
Daniel wyszeptał: „Zdecydowanie to genetyczne”.
Szturchnąłem go łokciem.
„Ona jest odpowiedzialna za to, że nauczyła mnie, że jeśli ktoś nie chce się nauczyć ze mną rozmawiać, nie muszę spędzać całego życia na tłumaczeniu się dla niego”.
Śmiech ucichł.
Ramiona Małgorzaty opadły.
Wtedy Emily powiedziała:
„Dla tych, którzy nie wiedzą, urodziłem się całkowicie głuchy”.
Zatrzymała się.
Przez lata moi dziadkowie wierzyli, że przyczyna w jakiś sposób leży po stronie mojej matki.
Margaret szepnęła: „O, Boże”.
Emily kontynuowała.
“Mylili się.”
Ekran się zmienił.
Pojawił się schemat medyczny.
Zmarszczyłem brwi.
Daniel pochylił się bliżej.
“Co to jest?”
“Nie wiem.”
Emily podpisała:
„W zeszłym roku wziąłem udział w uniwersyteckim projekcie badawczym dotyczącym dziedzicznych wad słuchu”.
Wiedziałem o tym. Podpisałem formularze zgody, bo Emily miała wtedy 17 lat.
Powiedziała mi, że badania nie wykazały niczego ważnego.
Okazuje się, że nie jest to cała prawda.
„Zaproponowali rozszerzone testy genetyczne. Zgodziłem się.”
Na ekranie pojawił się ciąg liter i cyfr.
Następnie Emily spojrzała w stronę rodziny Daniela.
„Wariant genetyczny odpowiedzialny za moją głuchotę nie pochodził ze strony mojej matki”.
Daniel usiadł do przodu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
