Emily siedziała obok mnie przy stole w jadalni, blada i milcząca.
Wiedziałem, kto był na zewnątrz.
Nie, nie zrobili tego.
Robert otworzył drzwi do połowy.
Cała jego postawa uległa zmianie.
Dwóch zastępców szeryfa stało na ganku.
Za nimi szła kobieta w szarym płaszczu, trzymająca czerwoną smycz.
Na końcu smyczy stał Max.
Krzesło Emily upadło do tyłu.
„Max!”
Usłyszał ją zanim ją zobaczył.
Jego łapy zaczęły drapać deski ganku, gdy kobieta puściła smycz.
Max wpadł przez drzwi, poślizgnął się na drewnianej podłodze i niemal przewrócił Emily.
Objęła go obiema rękami za szyję i zatopiła twarz w jego futrze.
Wtedy Linda krzyknęła.
„Co to jest? Co zrobiłeś?”
Spojrzałem na nią.
„Znalazłem mojego psa.”
Robert obrócił się w moją stronę, jego twarz była ciemnoczerwona.
„Zadzwoniłeś na policję?”
Zastępca Harris wszedł do środka.
„Panie Mercer, musimy z panem porozmawiać o sprzedaży tego zwierzęcia.”
„Nic nie sprzedałem.”
Kobieta na ganku natychmiast przemówiła.
„Oczywiście, że tak.”
Nazywała się Megan Foster.
Ona i jej mąż zapłacili Robertowi osiemset dolarów gotówką, gdy ten stwierdził, że Max należy do niego i że chce znaleźć dla niego nowy dom, ponieważ ten zamierza przenieść się do ośrodka opieki wspomaganej.
Robert wpatrywał się w nią.
Potem popełnił błąd, który położył kres temu konkretnemu kłamstwu.
„Oddałem ci pieniądze.”
Megan mrugnęła.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
