„Cztery i dwieście tysięcy.”
„Czy ktoś chciałby zobaczyć prawdziwe liczby?”
Otworzyłem nasz panel inwestorski.
„Skoro tak bardzo martwicie się o naszą stabilność finansową.”
Patricia podniosła rękę, żeby mnie zatrzymać, a jej bransoletka tenisowa zabrzęczała.
„Nie rozumiem. Skoro odniosłeś taki sukces, po co go ukrywać? Czemu pozwalasz nam myśleć…”
„Co ci kazałam myśleć, Patricio?” Pochyliłam się do przodu. „Że mieliśmy problemy? Że twój syn popełnił błąd? Że nie byłam wystarczająco dobra dla nazwiska Winters?”
„Nigdy nie powiedzieliśmy…”
„Mówiłeś to za każdym razem, gdy zapominałeś zaprosić nas na gale firmowe. Za każdym razem, gdy pytałeś Michaela, kiedy dostanie prawdziwą pracę. Za każdym razem, gdy sugerowałeś, żebym robił zakupy w outletach albo aplikował na stanowiska w firmie Roberta, bo rodzina dba o rodzinę”.
Wiktoria poruszyła się niespokojnie.
„Ale twoje mieszkanie. Jest takie małe.”
„Nasze mieszkanie” – poprawił Michael – „ma dla nas idealny rozmiar. Jesteśmy również właścicielami budynku, tego obok i większości korytarza technologicznego w centrum miasta”.
„Korytarz technologiczny” – James wyglądał, jakby miał zemdleć. „Ale to jest warte więcej niż roczny PKB kilku małych krajów”.
„Skończyłem. Czy chciałbyś teraz omówić kapitalizację rynkową, James, skoro jesteś takim ekspertem w sektorze technologicznym?”
Mój telefon znów zawibrował.
Marek.
Akcje rosną o 12% po doniesieniach o fuzji. Zarząd chce przesunąć kwartalne spotkanie na jutro. ET chce również sfilmować nową siedzibę swojego segmentu biur dla miliarderów.
Robert odchrząknął.
„Alexandra, odnośnie tego, co powiedziałem na temat wyborów zawodowych Michaela…”
„I to, co mówiłaś o mojej małej firmie w Święto Dziękczynienia” – dodałam. „Albo w Nowy Rok, kiedy tłumaczyłaś mi, na czym polegają wrogie przejęcia, bo kobiety powinny rozumieć podstawy biznesu”.
Pociągnął za kołnierz.
„Może niedoceniłem…”
„Może?”
Michael wstał.
„Tato, przez trzy lata powtarzałeś mi, że marnuję swoje życie, że zaniedbuję dobre imię rodziny, że muszę wziąć się w garść i dołączyć do twojej firmy”.
„Ale synu, gdybyś nam po prostu powiedział…”
„Co ci powiedziałem? Że jestem dyrektorem technicznym firmy z listy Fortune 500? Że moja żona to wizjonerka technologiczna? Uwierzyłbyś nam? A może nazwałbyś to kolejną mrzonką, tak jak wtedy, gdy pokazałem ci nasz wstępny biznesplan?”
Patricia przetarła oczy, uważając, aby nie rozmazać makijażu.
„Martwiliśmy się po prostu o twoją przyszłość.”
„Nie” – powiedziałem cicho. „Martwiłeś się o wygląd, o status, o to, co pomyślą ludzie z klubu golfowego”.
Mój telefon zaświecił się, wyświetlając kolejną wiadomość.
Uśmiechnęłam się czytając to.
„A skoro już o wyglądzie mowa…”
Wstałam i wygładziłam swoją praktyczną spódnicę.
„Muszę się przygotować na posiedzenie zarządu. Ale zanim pójdę…”
Zwróciłem się do Victorii.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
