„Zdjęcie.”
Spojrzałem na Tylera. Spuścił wzrok.
Złapałam torebkę i wróciliśmy do sklepu. Podczas spaceru przez trzy przecznice próbowałam nakłonić Tylera, żeby opowiedział mi o zdjęciu. Nie odzywał się ani słowem.
„Jaki mężczyzna?”
****
Kiedy przyjechaliśmy, pan Lewis w milczeniu zaprowadził mnie do swojego krzesła.
Obok jego maszynki do strzyżenia leżało stare zdjęcie. Młody mężczyzna wpatrywał się w aparat, a nad jego okiem widniało ciemne znamię.
„Dlaczego przerwałeś w połowie strzyżenia?”
Jego wzrok powędrował do Tylera. „Koleś, ten człowiek, który cię tu przyprowadził. Jak długo go znasz?”
Zwróciłem się do syna. „Jaki mężczyzna?”
„Dorosły mężczyzna spotkał się z tobą w parku?”
Tyler wpatrywał się w swoje trampki. „Tylko przyjaciel”.
„Jaki przyjaciel?”
„Czasami siada przy boisku. Rozmawiamy o baseballu.”
„Ile razy?”
„Nie wiem. Może pięć.”
Ścisnął mi się żołądek. „Dorosły mężczyzna spotkał się z tobą w parku?”
„Jest stary, mamo. I miły.”
„Ten znamię… już je kiedyś widziałam.”
Spojrzałem na pana Lewisa. „Kim on jest?”
Jego wzrok znów powędrował w stronę fotografii.
„Chyba wiem. Ten znamię… Widziałam je już wcześniej. Ale muszę mieć pewność.”
„Pewien czego?”
„Rachel, ile pamiętasz z czasów, gdy miałaś pięć lat?”
Spojrzałam na niego. „Co?”
„Przerażasz mnie.”
„Czy masz zdjęcia z dzieciństwa?”
„Co to ma wspólnego z Tylerem?”
„Czy twoi rodzice kiedykolwiek opowiadali ci o tym, co wydarzyło się przed pójściem do szkoły?”
“Zatrzymywać się.”
„Czy kiedykolwiek coś przed tobą ukrywali?”
„Przerażasz mnie.”
„Jesteś szalony.”
Podszedł bliżej. „Ten człowiek nie wybrał Tylera przypadkiem”.
„To powiedz mi, kim on jest.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
