„Jeśli będzie kolejna rozmowa, to ja ją zacznę. Nie przychodź tutaj. Nie czekaj na Tylera w parku. Nie kontaktuj się z nim w ogóle.”
„Wtedy muszę z tym żyć”.
“Rozumiem.”
„A co jeśli nigdy nie zadzwonię?”
Przełknął ślinę. „Więc będę z tym żył”.
Skinąłem głową. „Dobrze.”
Odwróciłem się do brata. Spojrzałem na niego przez stół.
„Przez wszystkie te lata Tyler wracał do domu i ciągle opowiadał o panu Lewisie.”
Uśmiechnął się do mnie zmęczonym uśmiechem.
Nie obiecałem, że z tego skorzystam.
„Mam nadzieję, że same dobre rzeczy.”
„Głównie lizaki.”
Zaśmiał się i to mnie niemal złamało.
„Cieszę się, że to byłeś ty” – powiedziałem. „Ze wszystkich ludzi, którzy mogli się okazać moim bratem… Cieszę się, że to byłeś ty”.
Pierwszy blady blask świtu dotknął okna. Staruszek napisał swój numer na odwrocie koperty i przesunął ją po stole.
Nie obiecałem, że z tego skorzystam.
To była pierwsza rzecz, która mnie rozśmieszyła tego wieczoru.
Minutę później widziałem, jak sam schodzi po schodach ganku.
Kiedy wróciłem do kuchni, pan Lewis nadal siedział przy stole.
„Nie wiem, jak mam cię teraz nazywać” – powiedziałem.
Na jego twarzy pojawił się zmęczony uśmiech.
„Lewis nadal pracuje”.
Z jakiegoś powodu to była pierwsza rzecz, która mnie rozśmieszyła tego wieczoru.
Nie odpowiedziałbym im kłamstwem.
Oparłem na moment czoło o ramię brata.
Na górze Tyler jeszcze spał. Rano będą pytania. Później te trudniejsze.
Tym razem nie odpowiedziałbym im kłamstwem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
