Sloane stała pod czarnym parasolem, jej oczy były postarzone, a makijaż złagodzony deszczem.
„Nie zasługuję na twój czas” – powiedziała Sloane. „Chciałam tylko powiedzieć, że mi przykro. Carter zostawił mnie, kiedy przyszły wyniki testu, a jego rodzina też się ode mnie odwróciła. Nie proszę o nic”.
Claire spojrzała na nią i zdała sobie sprawę, że nie ma już w niej złości.
„Słyszę twoje przeprosiny” – powiedziała. „Mam nadzieję, że zbudujesz sobie lepsze życie niż to, do którego próbowałeś się wprowadzić”.
Sloane skinęła głową i wyszła na deszcz.
Kiedy Claire zamknęła drzwi, zauważyła kopertę na stole w przedpokoju. Na pierwszej stronie widniał napis Cartera.
Przez sekundę trzymała ją.
Następnie odłożyła je nieotwarte obok kosza na śmieci i wróciła do kuchni, gdzie Annie się śmiała, Miles starał się nie uśmiechać, Biscuit kradł marchewkę, a Reid pytał, czy zupę nadal można zaliczyć do obiadu, skoro zjadł już połowę chleba.
Claire nie potrzebowała zakończenia w wersji Cartera.
Miała dzieci do wykarmienia, deszcz, którego musiała słuchać, pracę do skończenia i życie, które w końcu należało do niej.
