„W takim razie odejdź.”

Odwróciłem się do niej.

Wyglądała na wyczerpaną.

„Wyjdź. Idź do domu. Nienawidź go na zawsze, jeśli będzie trzeba”.

Jej oczy się zwęziły.

„Ale nie spędzaj całego życia nie wiedząc nic o tym, co znajduje się za tym domem”.

Ona odeszła.

Nie podobało mi się, że to działało.

Caroline zaprowadziła mnie przez boczną furtkę do budynku, który, jak przypuszczałem, był mieszkaniem dla personelu.

W środku nastolatek kłócił się o ładowarkę do telefonu.

Ktoś spalił tosty.

Dwoje młodych dorosłych siedziało przy zniszczonym kuchennym stole i odrabiało pracę domową.

Potem zauważyłem dziewczynę próbującą przykleić podeszwę z powrotem do swojego buta.

Moje ciało zatrzymało się, zanim umysł nadążył.

„Co to za miejsce?”

Karolina spojrzała na mnie.

„Gdzie poznałem Thomasa.”

Odwróciłem się powoli.

“Co?”

„Nie jestem jego biologiczną córką”.

Spojrzałem na nią.

„Trafiłam do rodziny zastępczej, gdy miałam dziewięć lat” – powiedziała. „Thomas przyjął mnie do rodziny zastępczej, gdy miałam czternaście lat. Później został moim opiekunem”.

Moje dłonie się zacisnęły.

„Zostawił mnie w rodzinie zastępczej”.

“Ja wiem.”

„A potem zaczął przyjmować do domu dzieci z rodzin zastępczych?”

“Tak.”

Z moich ust wyrwał się gorzki śmiech.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!