Nazywają to wiarą.
Nazywają to rodziną.
Czasami to tylko strach przed założeniem lepszych ubrań.
Nie udało mi się ich powstrzymać od uwierzenia w ten mit.
Ale zadbałem o to, żeby kiedy w końcu wszystko się rozpadło, rozpadło się czysto, tak aby szczątki nie spadły na to, co najważniejsze.
Uruchomiłem samochód.
Włączyłem się do ruchu.
Słońce było już nisko nad rzeką, wycinając długie pomarańczowe linie na budynkach. Przejechałem przez nią bez pośpiechu, jak to się robi, gdy jest się gdzieś, gdzie powinno się być.
I w końcu, w końcu wracasz do domu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
