„Tristan będzie nosił pod tą marynarką elegancką, cienką białą koszulę” – powiedziałam, przesuwając dłonią po ciemnej wełnie. „Sylvio, czy jest jakiś sposób, żeby podszyć wnętrze marynarki czymś reaktywnym? Czymś, co wygląda zupełnie normalnie i niewidoczne na sucho, ale jeśli nasiąknie wodą, zacznie krwawić?”
Uśmiech Sylwii rozszerzył się do pełnego, niebezpiecznego uśmiechu.
Podeszła do zamkniętej szafki i wyjęła małą szklaną fiolkę.
„Och, kochanie. Mam specjalistyczny barwnik do tkanin teatralnych, importowany z Włoch. Jest całkowicie przezroczysty po wyschnięciu, ale w momencie zetknięcia z silnie chlorowaną lub chemicznie uzdatnioną wodą, taką jak woda pompowana przez komercyjne fontanny, natychmiast się aktywuje. Wydziela neonowy, trwały, niesprany, szkarłatny kolor.”
Podniosła fiolkę do światła.
„A co najlepsze? Mogę go wszyć bezpośrednio w jedwabną podszewkę, tworząc bardzo konkretny wzór. Kiedy zamoknie, odbije się na jego białej koszuli jak żelazo do wypalania.
„Czy potrafisz to jakoś przeliterować?” – zapytała Fiona, a w jej głosie słychać było mieszaninę szoku i oczekiwania.
„Mogę wszyć barwnik w skoncentrowany szablon” – potwierdziła Sylvia, stukając szklaną fiolką o stół. „Co chcesz, żeby było napisane?”
Spojrzałem na kurtkę węglową leżącą bezbronnie na stole do krojenia.
Symbol mojej ciężkiej pracy. Symbol nieskończonej chciwości mojego brata.
„Na całym tylnym panelu napisz pogrubionymi, dużymi literami: »Własność Juliana«.”
Pozostałe tygodnie poprzedzające wielkie wesele były prawdziwą ucztą psychologiczną i sztuką oszustwa.
Odegrałem swoją rolę perfekcyjnie, ukrywając obrzydzenie pod pozorem braterskiego wsparcia.
Odebrałam od Sylwii pięknie skrojony garnitur, którego niewidzialna tajemnica została perfekcyjnie wpleciona w luksusową jedwabną podszewkę, i z ciepłym uśmiechem wręczyłam go Tristanowi.
Uczestniczyłam w ostatnich przymiarkach garnituru, stojąc przed lustrem i kiwając głową z aprobatą, gdy Tristan stroił się i pozował.
„Naprawdę lepiej na mnie wygląda, prawda?” – chwalił się Tristan podczas jednej z tych nudnych sesji, agresywnie poprawiając francuskie mankiety. „Przypomina mi to wygląd prezesa. Bianca zaraz oszaleje”.
„Wygląda dokładnie tak, jak powinno na tobie wyglądać” – odpowiedziałem spokojnie, a mój głos był gładki jak szkło.
Moja matka stała w kącie pokoju i głośno chwaliła moją nową dojrzałość i to, że w końcu postawiłam rodzinę na pierwszym miejscu.
Jednak pod pozorem spokoju, burza szybko nabierała siły.
Penelope odwiedziła ten luksusowy obiekt dwukrotnie, udając, że jest asystentką organizatora imprezy i sprawdza gniazdka elektryczne.
Dokładnie zaznaczyła dokładną lokalizację panelu sterującego fontanną, tuż za wschodnim filarem wielkiego ołtarza.
Fiona i ja spędzaliśmy wieczory w salonie, ćwicząc pozycje fizyczne.
Nie chodziło tylko o wodę. Chodziło o idealny, precyzyjny moment.
Musiał to być moment maksymalnej widoczności. Musiał to być moment uchwycony przez drogich fotografów.
Musiało to być publiczne upokorzenie, którego nigdy nie będzie mógł cofnąć.
Prawdziwą próbę moich nerwów przeżyłem trzy dni przed ślubem, podczas wystawnej kolacji przedślubnej.
Moi rodzice wynajęli całe najwyższe piętro ekskluzywnej stekowni w centrum miasta. Drogie wino lało się strumieniami, a toasty nie miały końca, każdy z nich z mdłościami wychwalał błyskotliwy zmysł biznesowy Tristana, oszałamiającą urodę Bianki i ich idealne, czarujące, nietykalne życie.
Siedziałem na samym końcu długiego, mahoniowego stołu, zupełnie ignorowany, jak zwykle, gdy mój kuzyn Marcus ciężko usiadł obok mnie.
Marcus to głośny, niefrasobliwy facet, który pracuje w branży nieruchomości i zawsze pije znacznie więcej, niż jego organizm jest w stanie wytrzymać.
„Hej, Jules” – wybełkotał Marcus, zarzucając mi ciężką rękę na ramię, prawie rozlewając whisky. „Stary, to szaleństwo, co ty robisz, pozwalając mu nosić twoje ubrania na zamówienie. Gdyby mój brat tak mnie ukradł, pewnie bym go utopił w tej wypasionej fontannie na świeżym powietrzu, którą mają na miejscu imprezy”.
Krew mi zamarła.
Hałas panujący w restauracji zdawał się cichnąć.
Spojrzałam ostro na Marcusa, przyglądając się jego zarumienionej twarzy.
„O czym mówisz, Marcusie?”
Marcus pochylił się ku mnie i dmuchnął mi prosto w twarz gorącym bourbonem.
„Daj spokój, stary. Widziałem, jak ty i twoja technologiczna przyjaciółka Penelope kręciliście się po ogrodzie w zeszły czwartek, kiedy zostawiałem ostatni czek na zaliczkę dla DJ-a. Wpatrywaliście się uważnie w rury wodne za ołtarzem. Co to za żart? Zamierzasz zakręcić wodę podczas pocałunku w ramach żartu?”
Poczułem nagły, ostry, przerażający przypływ adrenaliny w piersi.
Gdyby Marcus powiedział to głośniej – gdyby moja matka albo Tristan usłyszeli choć fragment tej rozmowy – cały plan ległby w gruzach.
Natychmiast sprawdziliby lokal. Zatrudniliby ochronę, żeby zablokowała panele sterowania, a Tristan uszedłby bezkarnie z kradzieżą mojej własności, bez żadnych konsekwencji.
Całe moje planowanie poszłoby na marne.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
