Przez sekundę zobaczyłem, jak strach przebija się przez lakier.
I wiedziałem, że w końcu zrozumiał.
Nie zaprosił żadnej ofiary.
Zaprosił właściciela.
Część 3
Ksiądz odchrząknął. „Czy możemy dostać obrączki?”
„Nie” – powiedziałem.
Mój głos dotarł do balkonu.
Celeste zaśmiała się raz, ostro i nerwowo. „Bezpieczeństwo”.
Nikt się nie ruszył. Połowa ekipy ochroniarskiej pracowała na miejscu zdarzenia. Druga połowa, od rana, pracowała na podstawie umów kontrolowanych przez Harrington Trust.
Podszedłem do ołtarza i włożyłem teczkę w dłonie Celeste, ubranej w rękawiczki.
„Właściwie” – powiedziałem wyraźnie – „właśnie kupiłem waszą spółkę dominującą”.
W katedrze rozległy się westchnienia.
Celeste rozerwała teczkę. Jej wzrok przemknął po dokumentach: przeniesienie własności, uchwała zarządu, zarządzenie w sprawie zarządzania kryzysowego, nakaz przeprowadzenia audytu.
Jej usta się rozchyliły.
„Moim pierwszym zadaniem” – kontynuowałem – „jesteście oboje zwolnieni”.
Adrian rzucił się do przodu. „Nie możesz tego zrobić”.
„Już to zrobiłem.”
„Jesteś szalony.”
„Nie, Adrianie. Jestem przygotowany.”
Zwróciłem się do gości, do kamer, które wciąż nagrywały, do każdej osoby, która uwierzyła w jego kłamstwa, bo było jej tak wygodnie.
„Trzy lata temu Adrian Voss manipulował dokumentami korporacyjnymi, transferował majątek małżeński za pośrednictwem firm-wydmuszek i wykorzystywał skradzione modele finansowe, aby zabezpieczyć swoją pozycję w Stonehaven Capital. Celeste Marrin świadomie korzystała z tych modeli, jednocześnie ukrywając wewnętrzne ostrzeżenia swojego działu compliance”.
Celeste syknęła: „Nie masz żadnych dowodów”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
