Vanessa odzyskała spokój, zanim ktokolwiek inny zdążył to zrobić.
Weszła do pokoju, jakby wciąż rozkoszowała się dramatycznym wejściem do ołtarza, ostrożnie unosząc rąbek sukni nad podłogę szpitala.
Zapach jej drogich perfum przytłaczał sterylną atmosferę, choć nie umknęło mojej uwadze lekkie drżenie ukryte pod jej promiennym uśmiechem.
„To niedorzeczne” – warknęła. „Naprawdę urodziłaś dziecko tylko po to, żeby sabotować mój ślub? Naprawdę jesteś aż tak zdesperowana, Emmo?”
Pielęgniarka, która poprawiała mi kroplówkę, zatrzymała się nieswojo obok łóżka.
Przyglądałem się lśniącej tiarze Vanessy, jej nieskazitelnemu makijażowi, twarzy kobiety, która zaczynała rozumieć, że tak naprawdę nigdy niczego nie zyskała.
„Gratulacje, Vanesso” – powiedziałem cicho. „W końcu udało ci się zatrzymać mężczyznę, którego ukradłaś”.
Jej wyraz twarzy natychmiast stał się zimny.
„Nikt nie kradnie śmieci, które już zostały wyrzucone.”
„Masz rację” – odpowiedziałem. „Po prostu zwracałem wadliwy towar”.
Adrian zamknął drzwi szpitala.
„Wystarczy. Czy to dziecko jest moje, czy nie?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
