„Po co?”
„Żeby mieć pewność, że tak jest.”
Przełknęłam ślinę.
„Miałem pomoc.”
„Simone?”
„I moja matka. Przyjaciele. Ludzie, którzy byli przy nas, kiedy ich potrzebowaliśmy.”
Jego wzrok spuszczony.
Ludzie, którzy tam byli.
Zdanie to zabrzmiało jak oskarżenie, chociaż nie miałem tego na myśli.
Zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, usłyszałem kroki na górze.
Odwróciłam się ku niemu.
„Poczekaj tutaj.”
On naprawdę słuchał.
To samo w sobie mogło być największą niespodzianką wieczoru.
Poszedłem na górę i zobaczyłem dwójkę dzieci czekających na korytarzu.
Amara miała na sobie niedopasowane skarpetki.
Caleb próbował samodzielnie poprawić swoje włosy, ale tylko pogorszył sprawę.
„Czy obsługa restauracji jest na dole?” – wyszeptała Amara.
“Tak.”
“Dlaczego?”
Większość popołudnia spędziłem na próbach znalezienia właściwego wyjaśnienia.
Wszystko, co brałem pod uwagę, brzmiało albo zbyt skomplikowanie, albo zbyt niekompletnie.
Wybrałem więc najprostszą prawdę, którą byli w stanie zrozumieć.
„Ma na imię Luca.”
„Wiemy” – odpowiedział Caleb. „Przeszukaliśmy go”.
Spojrzałam na niego.
„Co zrobiłeś?”
„Simone powiedziała nam, że nie wolno nam korzystać z jej komputera, ale powiedziała nam to dopiero, gdy już z niego skorzystaliśmy”.
Amara skinęła głową z powagą.
„Jest właścicielem wielu budynków.”
Pocierałem czoło.
„Oczywiście, że go przeszukałeś.”
Caleb skrzyżował ramiona.
„Skąd on cię zna?”
Usiadłem na najwyższym stopniu.
Bliźniaki usiadły obok mnie.
„Bo zanim się urodziłeś, Luca i ja byliśmy małżeństwem.”
Oboje dzieci patrzyły na mnie.
Oczy Amary rozszerzyły się.
„Do siebie nawzajem?”
“Tak.”
Caleb spojrzał na nią zirytowany.
„Kogo innego miała na myśli?”
Amara go zignorowała.
„To dlaczego już nie jesteś żonaty?”
„Ponieważ się rozwiedliśmy.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
