Lekarze zauważają drobne zmiany.
Zaciśnięta szczęka. Zatrzymany oddech. Błysk strachu.
„Melindo” – powiedziałem – „kto jeszcze wiedział?”
Zamknęła oczy.
Connor mruknął: „Nie”.
Kenneth odwrócił się do niej. „Pani Fleming, jeśli ktoś inny pomógł w sfałszowaniu dokumentów zgody, to teraz jest czas, żeby to powiedzieć”.
Pani Fleming.
Tytuł zaskoczył mnie niespodziewanie. Nie dlatego, że chciałem powrotu Connora. Nie chciałem. Teraz ta myśl wydawała mi się wręcz absurdalna.
Ale kiedyś byłam panią Fleming. Kiedyś reagowałam na to imię w poczekalniach, na kartkach świątecznych i w dokumentach hipotecznych. Kiedyś myślałam, że to znaczy „wybrana”.
Melinda przeniosła Elliota na drugie ramię.
„Był ktoś w klinice” – powiedziała.
Wyraz twarzy Kennetha się nie zmienił, ale poczułam, że jego uwaga się wyostrzyła.
„Imię?” zapytał.
„Nie znam jej pełnego imienia. Connor nazwał ją Daną.”
Twarz Connora zbladła.
Nie zły, blady.
Boję się, że zbladłem.
Kenneth zapisał imię. „Dana”.
Zmarszczyłem brwi.
Coś w nazwie od razu rzuciło mi się w oczy.
Recepcjonistka? Pielęgniarka? Koordynator?
Podczas leczenia niepłodności było tak wiele twarzy. Miłych twarzy. Zmęczonych twarzy. Sprawnych twarzy. Ludzi, którzy znali najintymniejsze szczegóły mojego ciała, pozostając jednocześnie niemal obcymi.
„Dana Morales?” – zapytałem nagle.
Kenneth spojrzał na mnie. „Znasz ją?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
