Wtedy Kenneth wypowiedział zdanie, które sprawiło, że wszyscy w pomieszczeniu zamarli.
„Dziecko mogło zostać poczęte z wykorzystaniem zarodków stworzonych przez Kirsten i Connora w czasie ich małżeństwa”.
Melinda zasłoniła usta.
Słyszałem, jak dziecko cicho gaworzy w wózku, ten delikatny, delikatny dźwięk nie pasował do takiego zdania.
Mój umysł tego odmówił.
A potem to zaakceptowałem.
A potem znowu odmówił.
„Nie” – szepnąłem.
Kenneth spojrzał na mnie z cichym współczuciem. „Przepraszam”.
Zwróciłem się do Melindy.
Teraz płakała w milczeniu, łzy spływały jej po policzkach, a ona wpatrywała się w podłogę.
„Powiedz, że to nieprawda” – powiedziałem.
Ona nie odpowiedziała.
To była odpowiedź.
Connor wstał. „To absurd. Próbujesz odebrać mi dziecko, bo nie możesz go mieć”.
Okrucieństwo było znajome.
Tym razem jednak efekt był inny.
Bo za tym wszystkim słyszałam panikę.
Kenneth również wstał. „Proszę usiąść, panie Fleming.”
„Nie będziesz mi wydawał rozkazów.”
„Nie” – powiedział Kenneth. „Ale mogę ci powiedzieć, że opuszczenie tego pokoju nie sprawi, że dokumenty sądowe znikną”.
Connor zamarł.
„Akta sądowe?” powtórzył.
Kenneth stuknął w teczkę. „Petycja w trybie pilnym. Prośba o zachowanie dziecka. Zawiadomienie dla sieci klinik. Prośba o wykonanie badań genetycznych. Prośba o wydanie tymczasowego nakazu zakazującego wydalenia dziecka ze stanu do czasu rozstrzygnięcia kwestii rodzicielstwa i zgody”.
Melinda wydała z siebie cichy dźwięk.
Connor zwrócił się do niej. „Wiedziałaś o tym?”
Szybko pokręciła głową, ale niezbyt przekonująco.
„Melindo” – powiedziałem.
Wtedy spojrzała na mnie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
