Ochroniarze stali obok niego.
Przyłożył telefon do ucha i wpatrywał się we mnie przez szybę.
Siedziałam na krześle, a Noah opierał się o moje ramię.
Nie odwróciłem wzroku.
Julian opuścił telefon.
Po raz pierwszy odkąd go poznałem, wyglądał na mniejszego niż jego garnitur.
Chloe podeszła i zasunęła zasłonę.
„Nie musisz patrzeć mu w oczy” – powiedziała.
“Ja wiem.”
„To dlaczego mu to dałeś?”
„Bo oczekiwał, że się ukryję.”
Ona to rozważyła.
Po czym skinął głową.
Tego popołudnia dr Thorne poprosił o pozwolenie na ponowne zbadanie Noaha.
Zawodowo – powiedział.
Obserwowałem każdy ruch.
Umył ręce dwa razy.
Ogrzał stetoskop.
Zanim dotknął Noego, zwrócił się do niego, jakby noworodki również zasługiwały na ostrzeżenie.
„Witaj, mały” – powiedział cicho. „Będę słuchał. To wszystko”.
Noe pomachał pięścią.
Doktor Thorne uśmiechnął się, a żal na jego twarzy zmienił się w coś delikatnego.
Przez chwilę wyobrażałem sobie, kim mógłby być Julian, gdyby Eleanor nie wychowała go jak broni.
Potem dr Thorne coś znalazł.
Jego uśmiech zniknął.
„Co?” zapytałem natychmiast.
Słuchał ponownie.
Tym razem dłużej.
Potem spojrzał na pielęgniarkę.
„Strona kardiologii dziecięcej”.
Krew mi zmroziła krew w żyłach.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
