Detektyw Ellis wyszedł z holu dokładnie w tej samej chwili, gdy za policjantem pojawiła się Eleanor.
Już nie była w śmietance.
Była ubrana na czarno.
Jej perły zniknęły.
W rękach trzymała zaginioną puszkę bankiera.
BROOKS / THORNE / VANCE.
Jej oczy spotkały moje.
Potem Noe.
Następnie dr Thorne.
„Zawsze wszystko psułeś, Marcusie” – powiedziała.
Detektyw Ellis sięgnął po pudełko.
Eleanor się uśmiechnęła.
„Och, detektywie” – powiedziała. „Musisz być z tym bardzo ostrożny”.
Chloe stanęła przed moim łóżkiem.
„Co zrobiłeś?”
Eleanor spojrzała prosto na mnie.
„Choć raz w życiu, Vivian, posłuchaj, zanim poczujesz się mądrzejsza.”
Wszyscy w pokoju wstrzymali oddech.
Eleanor podniosła pokrywę.
W środku nie było stosu papierów.
Wewnątrz znajdował się mały srebrny rejestrator.
Już grało.
Głos kobiety wypełnił pomieszczenie.
Młody.
Przerażony.
Znajomy.
Mój własny głos.
Od sześciu lat.
Mówiąc: „Jeśli płyty Vance’a kiedykolwiek ujrzą światło dzienne, Marcus Thorne pójdzie na dno jako pierwszy”.
Wpatrywałem się w pudełko.
Nigdy nie wypowiedziałem tych słów.
Eleanor uśmiechnęła się szerzej.
I wtedy, gdzieś z oddziału położniczego, rozległ się wycie alarmu przeciwpożarowego.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
