Katherine roześmiała się, zanim mogła się powstrzymać.
Jason wyglądał, jakby chciał, żeby podłoga go pochłonęła.
Autobusem, jak w dziesiątej klasie?
Daniel pochylił się w moją stronę. „To było drobiazgowe”.
“Tak.”
“Niedojrzały.”
“Tak.”
“Piękny.”
“Dziękuję.”
To było drobiazgowe.
Katherine zwróciła się do Bena. „Możesz mi pomóc zamówić przejazd?”
“Absolutnie.”
Jason zmarszczył brwi. „A co ze mną?”
Katherine patrzyła na niego przez dłuższą chwilę. „Jesteś właścicielem trzech firm”. Katherine przeszła obok niego.
Twarz Jasona posmutniała.
Jesteś właścicielem trzech firm.
Daniel złapał mnie za ramię.
A ja chwyciłam za bar, bo Jasonowi po dwudziestu latach w końcu udało się rozśmieszyć całą salę.
Po prostu nie z takiego powodu, jakiego chciał.
Daniel spojrzał na mnie. „Więc taki był twój plan?”
Słyszałem, jak się przechwala całą noc, ale nigdy, gdy Katherine była w pobliżu. Pomyślałem, że nie ma o tym pojęcia.
Jasonowi udało się rozśmieszyć całą salę.
„A co z Porsche?”
„Rozpoznałem naklejkę twojej firmy. Potrzebowałem tylko potwierdzenia, że została wynajęta – i że nawet nie mógł za nią zapłacić”.
Daniel uśmiechnął się. „Chętnie pomogę”.
Dwadzieścia lat później mój brat wciąż się mną opiekował. Dopiero później nauczył się wysyłać faktury.
Chętnie pomogę.
Przez lata jakaś część mnie wciąż była tą szesnastoletnią dziewczyną, która zastanawiała się, co jest z nią nie tak.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
