Mój telefon wibrował w torbie. Pozostawiłam pierwsze połączenia bez odpowiedzi, próbując znaleźć słowa, które nie pogorszyłyby sytuacji. Zanim wyszłam na korytarz i odebrałam, mój mąż zdążył już zobaczyć zdjęcie.
„Zasługuje na prawdę”.
Nie będzie starannego wprowadzenia.
„Zasługuje na prawdę” – powiedziałem później Ethanowi. „Dziś wieczorem”.
“Czy mam przyjść?”
“Tak.”
W drodze do domu Nancy ucichła na tylnym siedzeniu.
Tym razem nie udawałem, że wiem.
Ethan obserwował mijane domy. „A co, jeśli mnie tam nie zechce?”
Tym razem nie udawałem, że wiem.
Wróciwszy do teraźniejszości, Dorotka zamilkła…
„Marku, chłopak, którego moja matka kazała mi oddać, był także twoim synem”.
“Przysięgam ci, że nie wiedziałem.”
Spojrzałam na Ethana. Dwadzieścia pięć lat. Próbowałam wyobrazić go sobie jako niemowlę i nie mogłam znieść myśli, że dorosły mężczyzna siedzi w moim salonie i czeka, czy pozwolę mu odejść.
„Nie wiedziałem. Przysięgam ci, nie wiedziałem.”
“Dorothy mi powiedziała.”
Jego oczy pozostały spuszczone.
Przez chwilę prawie się nie poruszył.
„Przyszedłbym” – powiedziałem. „Dla was obojga”.
Ethan zacisnął usta, ale jego broda drżała. Przeszedłem przez pokój, zanim zdążył odpowiedzieć. Ethan wstał niepewnie, a ja objąłem go ramionami.
Przez chwilę prawie się nie poruszył. Potem jego dłonie zacisnęły się na plecach mojej koszuli.
„Nie byłem pewien, czy zechcesz mnie tu widzieć” – wyszeptał.
Żaden z nich nie należał do mnie i Ethana.
Próbowałam odpowiedzieć, ale jedyne, co udało mi się zrobić, to przytulić go mocniej.
Dorothy zakryła usta ręką, patrząc mu przez ramię. Odwróciłem wzrok. Były pytania, które chciałem jej zadać, rzeczy, których nie mogłem jej dziś wieczorem wybaczyć. Żadne z nich nie należało do mnie i Ethana.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
