Noah odpowiedział, zanim zdążyła go powstrzymać. „W pewnym sensie”.
Maren spojrzała na niego zmęczona. „Noe.”
„Co? Jesteśmy.”
Elliot prawie się uśmiechnął. W tej upartej szczerości też było coś znajomego. Wstał i spojrzał na Maren. „Za rogiem jest kawiarnia. Gdzieś z miejscami siedzącymi. Stawiam ci śniadanie. Dziesięć minut. Tylko o to proszę”.
Maren pokręciła głową. „Nie rozumiesz”.
„Więc pomóż mi zrozumieć.”
Jej oczy zabłysły. Przez chwilę myślał, że odmówi. Potem Caleb nachylił się do niej i wyszeptał coś, czego Elliot nie usłyszał. Cokolwiek to było, sprawiło, że jej ramiona zmiękły.
„Dziesięć minut” – powiedziała.
Przeszli razem przez terminal, choć nie do końca razem. Maren trzymała się z dala od chłopców, oddzielając ich od Elliota niczym żywa granica. Noah niósł jeden plecak. Caleb niósł drugi. Elliot sięgnął po walizkę, ale Maren powstrzymała go spojrzeniem.
„Mam to” – powiedziała.
„Wiem, że tak.”
Zawahała się, ale pozwoliła mu wziąć piłkę.
Walizka była lżejsza, niż się spodziewał. Zbyt lekka dla kobiety podróżującej z dwójką dzieci. Rączka się chwiała, a jedno koło lekko się ślizgało przy każdym obrocie. Elliot zauważał takie rzeczy. Uszkodzoną walizkę. Zniszczone buty. Ostrożność, z jaką Maren sprawdzała znaki na lotnisku, jakby planowała kolejny ruch, zanim ktokolwiek zdążył go odgadnąć.
W kawiarni Elliot wybrał mały stolik przy oknie, gdzie samoloty powoli przetaczały się po płycie lotniska pod bladym, pustynnym niebem. Zamówił naleśniki dla chłopców, herbatę dla Maren i kawę, której nie miał zamiaru pić. Chłopcy początkowo jedli z grzeczną powściągliwością, a potem z apetytem dzieci, które zbyt długo czekały na posiłki.
Maren owinęła obie dłonie wokół papierowego kubka, ale nie piła.
Elliot poczekał, aż chłopcy zajmą się saszetkami syropu, zanim się odezwał.
„Ile mają lat?”
Spojrzenie Maren powędrowało w stronę stołu. „Czternaście”.
Czternaście.
Elliot natychmiast wykonał obliczenia, choć już znał odpowiedź. Czternaście lat. Poczęty podczas ostatniego lata, które spędził z Maren. Tego lata, kiedy przygotowywał się do oświadczyn. Tego lata jego matka zaczęła zapraszać córki z zamożnych rodzin na obiad, jakby Elliot był krzesłem, które można ustawić tam, gdzie zechce.
Spojrzał ponownie na chłopców. „Kiedy mają urodziny?”
„Osiemnastego października”.
Zaparło mu dech w piersiach. Przypomniał sobie tamten październik. Przypomniał sobie, jak był w Bostonie na konferencji branży hotelarskiej, która go zupełnie nie interesowała, jak spacerował nocą wzdłuż rzeki Charles i dzwonił do Maren raz po raz, aż w końcu przestała działać. Pamiętał, jak pomyślał, że musiała go nienawidzić, skoro tak całkowicie zniknęła.
„Wszystko mi umknęło” – powiedział.
Maren wzdrygnęła się.
„Nie miałem tego na myśli jako oskarżenia”.
„Wciąż brzmi jak jedno.”
„Więc powiedz mi, co się stało.”
Spojrzała w stronę chłopców.
Noah zatrzymał się z widelcem w połowie drogi do ust. „Część z tego wiemy, mamo”.
Caleb skinął głową w milczeniu. „Nie wszystkie.”
Maren zamknęła oczy. Kiedy je otworzyła, dawne siły były obecne, ale spowite zmęczeniem.
„Dowiedziałam się, że jestem w ciąży dwa tygodnie po wyjeździe z Nevady” – powiedziała. „Próbowałam do ciebie zadzwonić. W twoim biurze powiedzieli, że jesteś niedostępny. Twój asystent powiedział, że jesteś w podróży. Wysłałam listy do twojego domu, do twojej firmy, nawet do schroniska w Park City, bo myślałam, że ktoś tam może wiedzieć, jak się z tobą skontaktować”.
„Nigdy żadnego z nich nie dostałem.”
„Teraz to wiem.”
„Dlaczego nie wróciłeś?”
Jej usta zadrżały. „Tak.”
Słowa te zrobiły na nim większe wrażenie, niż się spodziewał.
“Gdy?”
„Grudzień. Byłam w prawie trzecim miesiącu ciąży. Pojechałam do domu twojej rodziny w Henderson. Twoja matka powitała mnie w drzwiach.”
Elliot zacisnął mocniej dłoń na kubku z kawą.
„Powiedziała mi, że już sobie poradziłaś” – kontynuowała Maren. „Że jesteś zaręczona z kimś innym. Powiedziała, że wiedziałaś o ciąży i nie chciałaś mieć z nią nic wspólnego”.
“NIE.”
„Pokazała mi list.”
Jego głos ucichł. „Jaki list?”
„List z twoim podpisem.”
Wydawało mu się, że kawiarnia wokół niego znika.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
