„Bo lotniska już wystarczająco mnie denerwują, bez brania na siebie części problemu”.
Noe uśmiechnął się, ale się otrząsnął.
„Czy jesteś sławny?” zapytał Caleb, nie odrywając wzroku od rysunku.
“NIE.”
Noah prychnął. „Facet w recepcji wyglądał, jakby zobaczył prezydenta”.
„Budynek jest mój. To sprawia, że ludzie są uprzejmi.”
Maren uniosła brew. „Tak to nazywasz?”
Elliot spojrzał na chłopców. „Wasza matka nigdy nie była mną zachwycona”.
Noah odwrócił się do niej. „Naprawdę?”
„Ani razu” – odpowiedziała Maren.
„To nieprawda” – odpowiedział Elliot.
Przechyliła głowę. „Wymień chociaż jeden raz”.
„Noc, kiedy naprawiłem twój samochód w Moabie.”
„Zadzwoniłeś po pomoc drogową.”
„Nadzorowałem.”
„Trzymałeś latarkę do góry nogami.”
Chłopcy się roześmiali. Elliot poczuł, jak dźwięk przechodzi przez niego niczym światło przez dawno zabite deskami pomieszczenie.
Przez chwilę było prawie normalnie.
Wtedy na dziedziniec wszedł mężczyzna w szarym garniturze.
Nie podszedł. Nie musiał. Stał przy najdalszym przejściu, udając, że sprawdza telefon, ale jego uwaga wciąż podążała w stronę ich stolika.
Maren zobaczyła go pierwsza. Jej twarz zbladła.
Elliot od razu to zauważył. „Co się stało?”
„To on” – wyszeptała.
“Kto?”
„Mężczyzna z baru.”
Elliot odwrócił się powoli, jego instynkt się wyostrzył.
Mężczyzna podniósł wzrok. Ich oczy spotkały się po drugiej stronie dziedzińca. Przez pół sekundy na jego twarzy pojawił się błysk rozpoznania.
Potem odszedł.
Elliot wstał, ale Maren złapała go za nadgarstek. „Nie.”
„Przyszedł za tobą aż tutaj.”
„Albo poszedł za tobą.”
To go zatrzymało.
Głos Noaha stał się cichszy. „Mamo?”
Maren zmusiła się do zachowania spokoju. „Chłopcy, do środka. Już.”
Poruszali się szybko. Zbyt szybko. Elliot dostrzegł wyćwiczoną skuteczność i poczuł, jak kolejny kawałek jego serca pęka.
Spojrzał na ochronę hotelu, dając jej znak, po czym poszedł za nimi. W ciągu kilku minut sprawdzono wejścia na dziedziniec, przejrzano kamery i przesłuchano personel. Mężczyzna wszedł przez hol, nie użył klucza do pokoju i po trzech minutach wyszedł wschodnim wyjściem. Z nikim nie rozmawiał.
Ochrona uchwyciła jego wizerunek na kamerach.
Elliot wpatrywał się w nieruchomy obraz w biurze kierownika.
Nie znał tego człowieka.
Jednak Dana, która wróciła po jego pilnym telefonie, zrobiła to.
Znieruchomiała.
„Co?” zapytał Elliot.
Dana zacisnęła usta.
„Dana.”
„Widziałem go już wcześniej.”
“Gdzie?”
Spojrzała na zamrożony obraz, a potem na Elliota. „Na nabożeństwie żałobnym twojej matki”.
Pokój zdawał się przechylać.
„Na uroczystości upamiętniającej moją matkę zgromadziły się setki osób”.
„Wiem. Ale pamiętam go, bo stał obok Grahama. Rozmawiali długo przy wschodnim ogrodzie.”
Elliot poczuł, jak stary dom rodzinny budzi się we wspomnieniach. Czarne garnitury. Białe lilie. Graham przyjmujący kondolencje z nieskazitelną powagą. Elliot zdrętwiały obok trumny, zastanawiający się, jak smutek i ulga mogą żyć w jednym ciele.
„Jesteś pewien?” zapytał.
“Tak.”
Maren stała przy biurku, mocno zakładając ręce. „Więc Graham wie”.
„Może” – powiedział Elliot, choć słowo to brzmiało słabo.
Dana podała mu teczkę. „Jest jeszcze coś.”
Otworzył ją.
W środku znajdowały się zeskanowane kopie starych wewnętrznych rejestrów poczty, aneksów do umów powierniczych oraz notatka sprzed czternastu lat upoważniająca prywatnego detektywa do odnalezienia Maren Bell. Upoważnienie nie pochodziło z osobistego konta Evelyn Hawthorne.
Faktura została wystawiona za pośrednictwem spółki zależnej Hawthorne Group.
Podpisane przez Grahama.
Elliot przeczytał podpis dwa razy. Potem trzeci raz.
Maren nie powiedziała „a nie mówiłam”. Nie musiała.
Zadzwonił jego telefon.
Tym razem, gdy padło nazwisko Grahama, w całym pomieszczeniu zapadła cisza.
Elliot odebrał i przełączył na głośnik.
„Elliot” – powiedział Graham gładko. „Trudno się z tobą skontaktować”.
„Byłem zajęty.”
„Tak słyszałem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
