Dawid złapał płaszcz i wyszedł.

Przez kilka sekund słychać było jedynie głos komentatora telewizyjnego.

Wtedy Marcus wstał.

Podniósł kurtkę.

„Tak. Ja też wychodzę.”

Za nimi poszło jeszcze dwóch mężczyzn.

Gdy mnie mijali, cicho mówili takie rzeczy jak:

„Przepraszam, Belindo.”

„Dziękuję za kolację.”

“Dbać o siebie.”

Nie mogłem odpowiedzieć.

Po prostu skinąłem głową.

Richard próbował to obrócić w żart.

„Wow. Dziś mamy wrażliwą publiczność.”

Nikt się nie śmiał.

Pozostali goście szybko dopili swoje drinki i wkrótce potem wyszli.

Kiedy drzwi wejściowe w końcu się zamknęły, Richard odwrócił się w moją stronę.

„Czy jesteś teraz szczęśliwy?”

Spojrzałam na niego.

“Co?”

„Nie mogłeś tego po prostu wyśmiać? Stałeś tam i zachowywałeś się, jakbym zrobił coś strasznego. Wiesz, jak to na mnie wpłynęło?”

Ledwo mogłem uwierzyć w to, co słyszałem.

„Naruszyłeś moją prywatną bieliznę przed sześcioma mężczyznami.”

„Zażartowałem. Tak właśnie robię. Teraz David gra bohatera, a jutro wszyscy będą o tym mówić”.

Nie odpowiedziałem.

Zaniosłam talerze do kuchni, postawiłam je na podłodze, poszłam na górę i zamknęłam drzwi sypialni.

Następnie usiadłam na brzegu łóżka i słuchałam, jak trojaczki oddychają przez elektroniczną nianię.

Jeden się przesunął.

Inny westchnął.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!