„Znalezienie go mogło wynikać z miłości, ale sprowadzenie go tutaj nie było twoją decyzją”.

„Masz rację.”

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, za nami rozległ się głos Lily.

„Dlaczego szepczesz?”

Obudziła się sama i zadzwoniła do recepcji, siedząc przy wejściu na wózku inwalidzkim i w piżamie.

Byłem wściekły na Tony’ego, ale decyzja nie należała już do nas.

Należał do Lily.

CZĘŚĆ 3: WSZYSCY, KTÓRZY PO NIEJ PRZYSZLI

Na górze wyjaśniliśmy, że ojciec Adama czeka na dole.

„Twój biologiczny dziadek” – powiedziałem. „Ma na imię Robert”.

W kopercie znajdowało się stare zdjęcie Roberta stojącego obok dziesięcioletniego Adama. Lily dotknęła twarzy ojca.

„On ma moje oczy.”

„Czy Robert chce się ze mną spotkać?”

“Tak.”

„Chcesz, żebym go poznał?”

„Chcę, żebyś dokonał wyboru.”

Lily zwróciła się do Tony’ego.

„Przyprowadziłeś go tutaj?”

Tony skinął głową.

„Powinienem był powiedzieć twojej mamie.”

„Czy on jest miły?”

„Myślę, że tak” – powiedział Tony. „Ale nic mu nie jesteś winien”.

Lily ponownie spojrzała na zdjęcie.

„Chcę go zobaczyć.”

Robert wszedł do środka niosąc tylko małą drewnianą pozytywkę.

„To należało do twojego ojca” – powiedział.

Gdy Lily je otworzyła, zagrała delikatna melodia.

„Jaki był tata, kiedy miał dziesięć lat?”

Robert uśmiechnął się przez łzy.

Uwielbiał naleśniki, nienawidził wiązać butów, a kiedyś próbował utrzymać żabę w wannie.

Lily się zaśmiała.

“Co się stało?”

„Twoja babcia krzyczała. Żaba uciekła i wylądowała w jej koszu na pranie”.

Ta zwyczajna historia znaczyła więcej niż jakiekolwiek wielkie przeprosiny.

Potem Lily poprosiła, żeby pozwolić jej wrócić do oceanu.