CZĘŚĆ 6
Sześć miesięcy później Ethan został skazany na osiem lat więzienia za oszustwo, defraudację i naruszenie obowiązków powierniczych.
Mnie tam nie było.
Oglądałem to z salonu, z Leną obok i kocem na kolanach. Chemioterapia pozbawiła mnie większości włosów i niemal całkowicie odebrała apetyt, ale nie odebrała mi determinacji.
Na ekranie Ethan stał przed sędzią niczym człowiek z popiołu.
Tym razem nie krzyczał.
Dowiedział się, że aparaty fotograficzne nie są już jego własnością.
Wyrok cywilny orzekł o rozwodzie. Wszystko, co związane z Hartwell Designs, zostało u mnie. Kamienica została u mnie. BrightPath został naprawiony. Ethanowi nic nie groziło poza latami więzienia i długami.
Wtedy Richard Caldwell stracił kontrolę.
Gdy funkcjonariusze odprowadzili Ethana, Richard rzucił się w stronę kamer.
„Amelia Hartwell!” krzyknął, używając mojego panieńskiego nazwiska, jakby to była obelga. „Jesteś już zadowolona? Myślisz, że twój ojciec umarł w spokoju? Ethan był tylko pionkiem!”
W pomieszczeniu wokół mnie zrobiło się zimno.
Lena chwyciła pilota i wyłączyła telewizor.
„On jest zdesperowany” – powiedziała. „Nie zwracaj na niego uwagi”.
Ale nie mogłem.
Czy myślisz, że twój ojciec umarł w spokoju?
Mój ojciec zmarł na raka żołądka. Lekarze byli pewni. Ale wspomnienia, raz zakłócone, mają pazury.
Ethan niosący specjalne buliony do łóżka mojego ojca.
Ethan upierał się, że pewne toniki ziołowe „wzmacniają trawienie”.
Mój ojciec krzywił się po ich wypiciu.
Mój ojciec kiedyś próbował powiedzieć: „Pilnuj Ethana w firmie”, zanim wyczerpanie odebrało mu głos.
Śledztwo w sprawie śmierci mojego ojca zostało po cichu wznowione.
Po pięciu latach nie pozostał prawie żaden fizyczny ślad. Ale Margaret Reed nie chciała przestać. Ja też.
Tymczasem życie domagało się odbudowy.
Hartwell Designs ustabilizowało się pod moim kierownictwem i dzięki lojalnemu zespołowi, który mądrze wybrał mój ojciec. Niechętnie udzieliłam pierwszego wywiadu, ale potem zdałam sobie sprawę, że moja historia dociera do kobiet, których nigdy nie znałam.
Stworzyłam więc Hartwell Second Start Fund, program dla kobiet uciekających z małżeństw pełnych przemocy, oszustw lub kontroli finansowej. Zapewnialiśmy wsparcie prawne, terapię, szkolenia biznesowe i zakwaterowanie w nagłych wypadkach.
Podczas gali otwarcia w Bostonie stałam w delikatnym świetle i patrzyłam na setki kobiet na widowni.
„Myślałem, że zemstą będzie patrzenie, jak tracą wszystko” – powiedziałem. „Ale najsłodsza zemsta staje się niemożliwa do wymazania”.
Oklaski spłynęły na mnie niczym deszcz.
Jednak duch mojego ojca pozostał ze mną.
Rok po operacji, kiedy dr Shaw powiedział mi, że jestem w remisji, wybrałam się na pierwsze od lat prawdziwe wakacje. Wybrałam Paryż, bo mój ojciec go uwielbiał. Przywoził mi szkicowniki z Lewego Brzegu i mówił, że miasto rozumie piękno lepiej niż ludzie.
W wąskiej księgarni niedaleko Sekwany odkryłem oprawioną w skórę książkę o sztuce schowaną za półką.
Mężczyzna obok mnie powiedział: „To dobry pomysł, jeśli lubisz renesansowe restauracje”.
Odwróciłem się.
Przez sekundę znów miałam dwadzieścia dwa lata.
„Andrew Hayes?”
Uśmiechnął się, równie zaskoczony.
„Amelia Hartwell.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
