Pewnego popołudnia, po wyjątkowo wyczerpującym leczeniu, wiozłem Valerie do domu, gdy oparła głowę o szybę od strony pasażera.
„Niszczę ci życie” – mruknęła.
Spojrzałem na nią.
„Masz raka. Masz prawo być uciążliwy”.
Zaśmiała się słabo.
„To straszne, co mówisz.”
„Ale ty się śmiałeś.”
Sięgnęła przez konsolę i ścisnęła moją dłoń.
„Traktowałeś mnie lepiej, niż na to zasługiwałem.”
Nienawidziłem, gdy tak mówiła.
Jakby już szykowała się do zniknięcia.
„Przestań udawać, że wszystko brzmi jak pożegnanie”.
Valerie patrzyła przez okno.
„Czasami ludzie muszą poćwiczyć pożegnania.”
Zmieniłem temat, bo nie mogłem już dłużej tego słuchać.
W domu Zion stale dziękował mi za opiekę nad jego matką.
„Nie wiem, co bym bez ciebie zrobił” – mawiał.
Czasami, gdy to mówił, wyglądał na winnego.
Założyłam, że wstydzi się, że opiekuję się tak dużą częścią jego matki, podczas gdy on pracuje.
Nie wiedziałem, że jego wina nie ma nic wspólnego z Valerie.
Dowiedziałem się o tym pewnego wieczoru.
Valerie była wyjątkowo zmęczona po zabiegu i poprosiła mnie, żebym wyszedł wcześniej niż zwykle, żeby mogła się wyspać.
Gdy wjechałem na podjazd, samochód Ziona już tam był.
Nie powinien być w domu.
Na sekundę się uśmiechnąłem.
Pomyślałam, że może wrócił wcześniej, żeby mi zrobić niespodziankę.
Potem otworzyłem drzwi wejściowe.
I usłyszałem śmiech mojej siostry.
Nadia.
Poszedłem w kierunku salonu.
To, co zobaczyłem, sprawiło, że zatrzymałem się w drzwiach.
Moja siostra była w ramionach mojego męża.
Żaden z nich mnie na początku nie zauważył.
Nadia dotknęła twarzy Ziona.
Potem ją pocałował.
Nie niezręcznie.
Bez wahania.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
