Odwróciłam się i ruszyłam w stronę gabinetu, puls walił mi jak młotem. Za mną usłyszałam jego szybsze kroki.

„Alice, zatrzymaj się.”

Wślizgnąłem się do gabinetu i zatrzasnąłem drzwi. Moje palce mocowały się ze starym mosiężnym zamkiem, aż w końcu zatrzasnął się z kliknięciem.

Klamka głośno zadrżała.

„Otwórz te drzwi natychmiast!” Jego głos stracił całą prawniczą opanowanie. „Nie masz pojęcia, w co się wtrącasz!”

Postawiłem pudełko na starym dębowym biurku Grahama i zacząłem szybko wyciągać wszystko.

„Alicjo! Ostrzegam cię!”

„Wynoś się z mojego domu!” krzyknąłem.

„To już nie jest twój dom, pamiętasz?”

Te słowa podziałały jak policzek. Mimo to szukałem dalej.

Ręce mi się trzęsły, gdy zdejmowałem ostatnią warstwę zdjęć. Pod nimi leżała płaska koperta manilowa zapieczętowana czerwonym woskiem. Wytłoczono na niej inicjały Grahama.

„Alice, to twoja ostatnia szansa” – krzyknął Sterling przez drzwi. „Oddaj mi wszystko, co tam jest, a zapomnę o tej rozmowie. Odmów, a każę cię wyprosić z tego domu przed zachodem słońca”.

Wpatrywałem się w kopertę.

Dlaczego mężczyzna, który nic mi nie zostawił, miałby przypieczętować coś swoim osobistym znakiem i ukryć to pod zdjęciami z naszego wspólnego życia?

Cokolwiek było w środku, Sterling panicznie się tego bał. A ja miałem się właśnie dowiedzieć dlaczego.

Złamałem pieczęć lakową.

Alicja,

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!