CZĘŚĆ 3

Usiadłem obok Jeffreya na łóżku.

„Ja też muszę się do czegoś przyznać.”

Natychmiast podniósł głowę.

Przez ostatnie pięć miesięcy stałam przed lustrem, nienawidząc wszystkiego, co widzę. Wmówiłam sobie, że zostałeś, bo ci mnie żal. Czekałam na dzień, w którym w końcu przyznasz, że już mnie nie pociągam.

„Nigdy nie mógłbym czuć tego samego w stosunku do ciebie.”

„I przez cały ten czas myślałeś dokładnie to samo o sobie”.

Przez sekundę żadne z nas się nie odezwało.

Wtedy się zaśmiałem.

Wyszło to zmieszane ze łzami.

„Jesteśmy idiotami.”

Usta Jeffreya zadrżały.

„Naprawdę jesteśmy.”

„Dwadzieścia lat małżeństwa i powrót do hotelu, w którym spędziliśmy miesiąc miodowy, tylko po to, by ukryć się w oddzielnych pokojach, bo każde z nas uważało, że nie jest wystarczająco dobre dla drugiego”.

Jeffrey również się roześmiał i otarł oczy.

„Zapłaciłem sześćdziesiąt dolarów za bieliznę tortur.”

To mnie rozśmieszyło.

„Kupiłam nową sukienkę i schowałam ją w walizce, bo bałam się, że znienawidzisz to, jak w niej wyglądam”.

W ciągu kilku sekund zaczęliśmy się jednocześnie śmiać i płakać.

Po raz pierwszy od momentu diagnozy przestałam myśleć o swoim odbiciu.

Zamiast tego spojrzałem na mężczyznę siedzącego obok mnie i uświadomiłem sobie coś, co całkowicie przegapiłem.

Podczas gdy ja walczyłam z rakiem, Jeffrey również miał problemy.

Bał się mnie stracić. Przestał spać, jeść zdrowo, ćwiczyć i dbać o siebie. Ale ponieważ cała uwaga skupiła się na utrzymaniu mnie przy życiu, po cichu przekonywał samego siebie, że jego problemy nie są na tyle ważne, by o nich wspominać.

Przez miesiące wierzyłam, że on postrzega mnie inaczej.

Tymczasem on przez te same miesiące żył w strachu, że spojrzę na niego inaczej.

Nigdy nie przestaliśmy się kochać.

Po prostu przestaliśmy pozwalać sobie nawzajem widzieć to, czego się boimy.

Jeffrey wziął głęboki oddech i całkowicie zdjął bolesne ubranie uciskowe.

Czerwone ślady na jego ciele były nadal widoczne, ale nie próbował już ich zakrywać.

„Chodź tutaj” – powiedziałem.

Odwrócił się w moją stronę.

Przez kilka sekund po prostu patrzyliśmy na siebie w ciepłym świetle hotelowych świateł.

Żadnych za dużych koszul.

Brak zamykanych drzwi do łazienki.

Nie ma drugiego pokoju na korytarzu.

Bez udawania.

Delikatnie położyłem dłoń na jego brzuchu.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!