Piszę to, ponieważ Price mi powiedział, żebym tego nie robił, a ja robię to, co mi każą, już od dłuższego czasu i chcę w końcu powiedzieć coś wprost.
Wiem, co zrobiłem. Wiem, jak cię potraktowałem. Wiem, co widział mój ojciec, wiem, co napisał i wiem, że wszystko w tym dodatkowym testamencie było zgodne z prawdą.
Przez osiem miesięcy byłem zły z tego powodu. Zły na ciebie, zły na niego, zły na prawnika, zły na wszystko, tylko nie na to, co słuszne. Byłem zły, bo dokument mi to uświadomił.
Liczby, które już znałem. I nie chciałem ich znać. Nie chciałem ich znać od lat.
Mój ojciec miał rację, że jestem osobą, która zna się na finansach. Nie był to komplement, kiedy to powiedział. Myślałem o tym przez osiem miesięcy i teraz rozumiem.
że opisywał ograniczenie, a nie zdolność.
Nie da się obliczyć tego, co dla niego zrobiłeś. On to obliczył, bo przekazywał mi informacje w
Jedyną formę, jaką mogłem otrzymać. Ale to, co naprawdę robiłeś, codzienna obecność, czytanie gazety, trzymanie go za rękę: te rzeczy nie mają ceny. Wiedział o tym. Był sfrustrowany, że…
musieli udawać, że tak jest, żeby do mnie dotrzeć.
Przepraszam.
Nie za strategię prawną, choć strategia prawna była błędna. Za dekadę wcześniej. Za to, że uczyniłem z ciebie opiekuna, nie nazywając tego w ten sposób. Za to, że patrzyłem, jak wykonujesz swoją pracę, i mówiłem sobie, że wszystko z tobą w porządku.
Bo wygodnie mi było w to wierzyć. Dla szampana. Dla słowa „bagaż”. Dla dziesięciu tysięcy dolarów. Dla walizek przy drzwiach.
Niczego nie oczekuję po tym liście. Nie sądzę, żebyś był mi winien wybaczenie, odpowiedź czy cokolwiek. Chciałem tylko, żebyś otrzymał ode mnie, bezpośrednio, dokładną wersję tego, co wiem, na piśmie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
