Prawie.
Dwa dni później odwiedziła mnie matka Marka, Violet.
Niosła złożony różowy kocyk, który kupiła dla dziecka.
Przez dłuższą chwilę stała w drzwiach pokoju dziecięcego, zanim zadała pytanie, którego się obawiałam.
„Zabrali wszystko?”
Wiedziałem, co miała na myśli.
„Zespół zajmujący się donacją wykorzystuje wyłącznie materiały, które są medycznie uzasadnione”.
Jej palce zacisnęły się na kocu.
„I tobie to odpowiada?”
“NIE.”
Odpowiedź przyszła, zanim mogłem ją powstrzymać.
„Nie, Violet. Nie jest ze mną dobrze.”
Wyglądała na zaskoczoną.
„Wiem tylko, że Mark tego chciał”.
Jej oczy napełniły się łzami.
„Jego serce. Jego oczy. Jego tkanka… trafią do obcych.”
“Ja wiem.”
„Jak możesz tam stać i to akceptować?”
Spojrzałem na nią.
„Ponieważ nie mogę zmienić jego ostatniego życzenia w coś, czego nie wybrał”.
Violet spojrzała na mój brzuch.
„Przynajmniej nadal masz cząstkę jego samego.”
Mój wyraz twarzy stwardniał.
„Nie.”
“Co?”
„Nie rób z Cecelii części tego.”
Natychmiast odwróciła wzrok.
Ale widziałem ból na jej twarzy.
Opłakiwała swojego syna.
Opłakiwałam mojego męża.
I żadne z nas nie wiedziało, jak udźwignąć ten ciężar.
Podczas uroczystości żałobnej ku czci Marka ludzie ciągle mówili mi, jak bardzo muszę być z niego dumny.
„Ratował ludzkie życie aż do samego końca”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
