Pytanie „dlaczego” pozostało bez odpowiedzi.
To pytanie miało znaczenie.
Może bardziej niż cokolwiek innego.
Dlaczego mi odmawiasz?
Gdyby po prostu miał inny związek, istniałyby łatwiejsze kłamstwa.
Współpracownik.
Znajomy.
Nieporozumienie.
Po co mnie całkowicie wymazywać?
Dlaczego spojrzał na swoją będącą w ósmym miesiącu ciąży żonę i powiedział Fernandzie, że jest kimś obcym?
Odpowiedź nie pojawiła się poza przedszkolem.
Odmówiłem wynalezienia tego.
Nieprawidłowości korporacyjne skomplikowały sprawę, ale jej nie rozwiązały.
Ukryta rodzina dodatkowo wszystko komplikowała.
Było za dużo elementów i za mało połączeń.
Właśnie dlatego odejście było właściwą decyzją.
Odległość dała mi coś, czego nie miałam w małżeństwie.
Możliwość odrzucenia wyjaśnień Alejandro zanim zapoznałem się z faktami.
Pomyślałem o Walentynie.
Pięć lat.
Wystarczająco stara, by znać Alejandro jako swojego ojca.
To oznaczało, że jakiekolwiek życie z nią by nie rozpoczęło się w zeszłym tygodniu.
Myślałam o ciąży Fernandy.
Pięć miesięcy.
Pomyślałem o sobie.
Osiem.
Pomyślałem o sposobie, w jaki trzymała go za ramię.
O wizytówce, którą mi wręczyła.
Nie zachowywała się jak kobieta, którą złapano.
Zachowywała się jak kobieta, która spotkała mokrego nieznajomego przed szkołą.
To sugerowało, że Alejandro okłamał nie tylko mnie.
Zbudował inną rzeczywistość, na tyle mocną, że mogli w niej żyć inni ludzie.
Być może Fernanda miała własne kłamstwa do odkrycia.
Może wiedziała więcej, niż chciałem przypuszczać.
Na to pytanie nie potrafię jeszcze odpowiedzieć.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
