Alejandro miał być poza miastem.
Tak mi powiedział.
Sama wiadomość nie zawierała niczego niezwykłego.
Praca w Grupo Altamira często wymagała od niego uczestniczenia w spotkaniach.
Coraz trudniej było go namierzyć, ale zawsze miał jakieś wytłumaczenie.
Lot.
Hotel.
Kolacja.
Negocjacje.
Nieoczekiwane opóźnienie.
Jeśli ktoś kłamie wystarczająco często w codziennych czynnościach, każde jego kłamstwo może nadal wydawać się całkowicie rozsądne.
Tego popołudnia nie podążałem za nim.
Nie sprawdzałem jego lokalizacji.
Nie próbowałem nikogo złapać.
Moja sąsiadka Lupita była chora.
Potrzebowała kogoś, kto odbierze jej syna Leo z przedszkola.
Powiedziałem, że tak.
W ósmym miesiącu ciąży poruszałam się wolniej, ale nadal byłam w stanie pomóc komuś przy prostym odebraniu dziecka ze szkoły.
Potem pogoda się zmieniła.
Deszcz padał na tyle mocno, że chodnik był zalany.
Mój parasol przewrócił się na wietrze.
Woda przemoczyła mi ubrania.
Pamiętam, że przede wszystkim czułam irytację.
Czułem się niekomfortowo.
Miałem mokre buty.
Mój żołądek wydawał się ogromny.
Chciałem odebrać Leo, wrócić do samochodu i pojechać do domu.
Wtedy podeszła do mnie mała dziewczynka.
Może pięć.
Spojrzała na mój brzuch z naturalną fascynacją, jaką dzieci przejawiają w związku z ciążą.
„Proszę pani, czy pani dziecko wkrótce się urodzi?”
Uśmiechnąłem się do niej.
„Jeszcze nie do końca.”
Pokazała mi mały domek dla lalek przyczepiony do jej plecaka.
Potem powiedziała mi, że jej matka też jest w ciąży.
Chłopiec, powiedział najwidoczniej jej ojciec.
To była tak zwyczajna wymiana zdań, że kiedy teraz o niej wspominam, aż chce mi się śmiać.
Dwóch nieznajomych rozmawia w deszczu.
Dziecko ciekawe niemowląt.
Kobieta w ciąży próbuje być uprzejma.
Zapytałem o imię jej ojca.
Ona nigdy nie odpowiedziała.
Nad nią pojawił się czarny parasol.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
