Dawid spojrzał na mnie.
„Rodzina zawsze staje w obronie innych” – powiedział.
“Jesteś takim dobrym synem.”
Uśmiechnąłem się.
Nie dlatego, że to było śmieszne, ale dlatego, że nadal myślał, że go uratuję.
Późnym popołudniem kuchnia była całkowicie spustoszona. Nie była niebezpieczna, ale nie nadawała się do użytku. Brak zlewu. Brak blatów. Brak szafek.
Benjamin wszedł z teczką.
Nie było niebezpiecznie.
„Rozbiórka zakończona” – powiedział. „Możemy przejść do fazy drugiej, gdy tylko zajmiemy się kolejnym złożem”.
Uśmiech Dawida zniknął.
Marianne się odwróciła. „Następny depozyt?”
Benjamin spojrzał na nich. „Dotyczy to niestandardowych elementów i harmonogramu montażu. Potrzebujemy tego dzisiaj, żeby dotrzymać terminu”.
Dawid odchrząknął. „Czy możemy to przełożyć na przyszły tydzień?”
„Następny depozyt?”
„Możemy wstrzymać, ale kuchnia pozostanie taka, jaka jest. W zależności od dostępności, może to potrwać kilka tygodni. Proszę pani, będzie pani potrzebowała tymczasowego wyposażenia kuchni”.
„Kilka tygodni?” zapytała Marianne.
Dawid spojrzał na mnie.
„Donna” – powiedział cicho. „Czy możemy porozmawiać na korytarzu?”
„Możemy porozmawiać tutaj.”
Jego twarz się ściągnęła. „Proszę.”
“Czy możemy porozmawiać na korytarzu?”
“NIE.”
David podszedł bliżej i zniżył głos. „Potrzebuję twojej pomocy w spłacie kolejnej raty”.
„Mój fundusz awaryjny?”
Przełknął ślinę. „Oddalibyśmy ci to”.
“My?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
