„Sarah, nie zdawałam sobie sprawy. Myślałam, że wszystko u ciebie w porządku. Zawsze wszystko u ciebie w porządku.”

„Wiem, że tak myślałaś.”

Spojrzałem w stronę wody.

„Właśnie w tym tkwi problem.”

Jego głos stał się cichszy.

„Zrobię to lepiej. Powiedz mi, czego potrzebujesz.”

„Musisz posiedzieć nad tym pytaniem przez kilka dni, Marku. Naprawdę się nad tym zastanów.”

Potem się rozłączyłem.

Za mną Darlene wołała o pomoc w budowie zamku z piasku, podczas gdy Max i Cynthia kłócili się o to, które muszle kwalifikują się jako skarb.

Szedłem w ich kierunku boso, czując ciepły piasek między palcami.

Po raz pierwszy od lat nie miałem wrażenia, że ​​obserwuję swoje własne życie z daleka.

W trakcie lotu powrotnego Max oparł głowę o moje ramię.

„Czy możemy wrócić w przyszłym roku?”

“Może.”

Pocałowałem go we włosy.

„Ale gdziekolwiek pójdziemy, obiecuję, że będzie to miejsce, do którego mama też będzie chciała pojechać”.

Nadal nie wiedziałam, co stanie się z moim małżeństwem.

Ale w końcu dowiedziałem się czegoś o sobie.

Kiedy wylądowaliśmy, Mark czekał przy odbiorze bagażu.

Jego oczy były czerwone.

Zaczął cicho zbierać nasze walizki.

Potem spojrzał na mnie i powiedział coś, czego nigdy wcześniej od niego nie słyszałem.

„Myślę, że w końcu rozumiem, czego potrzebujesz, Sarah.”

Wyjątkowo nie odpowiedziałem za niego.

Po prostu pozwoliłam mu nieść bagaż.