Daniel ruszył naprzód.
„Wyłącz to.”
Pomiędzy nich wkroczył śledczy.
Rachel i tak zagrała.
Daniel pojawił się na ekranie.
Potem Vanessa.
A potem ich argument.
Potem upadek.
Vanessa zasłoniła usta.
“NIE…”
Patrzyłem, jak twarz Daniela załamuje się, gdy dwadzieścia siedem minut brakującego materiału zniszczyło prawie dwa lata kłamstw.
„Mówiłeś mi, że kamery zostały usunięte” – wyszeptała Vanessa.
Daniel warknął: „Zamknij się”.
Zła odpowiedź.
Vanessa natychmiast zwróciła się do śledczych.
„Powiedział mi, że Claire weźmie wszystko. Powiedział, że jeśli powiem policji, że mnie naciskała, będziemy mogli ochronić firmę”.
Daniel wpatrywał się w nią.
“Ty kłamliwa suko.”
Vanessa się cofnęła.
„A mówiłeś mi, że ona nigdy nie wyjdzie.”
Śledczy podniósł rękę.
„Oboje musicie przestać rozmawiać.”
Daniel go zignorował.
Wskazał na mnie.
„Myślisz, że możesz po prostu wrócić do mojej firmy?”
Podszedłem bliżej.
„Moja firma”.
„Straciłeś swoje udziały, gdy zostałeś skazany.”
Rachel w końcu się uśmiechnęła.
„Nie, nie zrobiła tego.”
Daniel zamarł.
„Fundacja ochrony założycieli ich zatrzymała. Ponieważ skazanie pani Mercer najwyraźniej nastąpiło w oparciu o zmanipulowane dowody, powiernicy głosowali wczoraj wieczorem za przywróceniem jej pełni uprawnień do czasu formalnego oczyszczenia z zarzutów”.
Daniel otworzył usta.
Nic nie wyszło.
Kontynuowałem.
„Zarząd zbiera się w południe.”
„Nie możesz mnie usunąć.”
„Oni już cię zawiesili.”
Jego telefon zaczął dzwonić.
A potem jeszcze jeden.
A potem jeszcze jeden.
Inwestorzy.
Członkowie zarządu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
