Część 2
Madison wzięła Claire w ramiona i szepnęła coś Ethanowi. Spojrzał przez ramię, zobaczył mnie i zamarł. Ksiądz przerwał modlitwę.
Każda świeca w tej kaplicy zdawała się palić jaśniej.
Ethan zacisnął usta. Potem podszedł do mnie z opanowanym gniewem człowieka, który uważał, że wstyd jest gorszą zbrodnią niż zdrada.
„Co tu robisz?” syknął.
Spojrzałem na dziecko. „Spotkanie z twoim klientem”.
Jego oczy błysnęły. „Nie rób tego”.
„Co zrobić? Uczestniczyć w chrzcie?”
Madison zeszła z ołtarza, trzymając Claire jak trofeum. „Lena” – powiedziała słodko, wystarczająco głośno, by usłyszeli ją goście. „To prywatna uroczystość rodzinna”.
Prawie się roześmiałem.
„Rodzina” – powtórzyłem.
Ciotka podbiegła, perły podskakiwały jej na piersi. „Lena, proszę. Nie rób sceny”.
Spojrzałem na nią. „Wiedziałaś?”
Zacisnęła usta.
To była wystarczająca odpowiedź.
Ethan zniżył głos. „Możemy porozmawiać w domu”.
„Nie” – powiedziała Madison, unosząc brodę. „Niech usłyszy. Powinna znać prawdę”.
W pokoju zapadła cisza.
Madison uśmiechnęła się szerzej. „Ethan i ja jesteśmy zakochani. Jesteśmy zakochani od ponad roku. Claire zasługuje na prawdziwą rodzinę, a nie na zgorzkniałą kobietę kurczowo trzymającą się martwego małżeństwa”.
Kilku gości westchnęło z zachwytu. Ethan wyglądał na zirytowanego, a nie zawstydzonego.
„Powinieneś odejść” – powiedział. „Zanim się skompromitujesz”.
To było to. Głos, którego używał, gdy myślał, że się skurczę.
Otworzyłem swój folder.
Madison zaśmiała się cicho. „Co to jest? Pamiętnik?”
„Nie” – powiedziałem. „Dowody”.
Twarz Ethana uległa zmianie.
Tylko błysk.
Ale ja to widziałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
