Bałam się, że gdybym dała jej przestrzeń, Daniel pomyślałby, że jestem chłodna.
Gdy proponowałem pomoc, Ava czasami patrzyła na mnie tak, jakbym przekroczył jakąś niewidzialną granicę, której nikt nie zadał sobie trudu, żeby jej wyjaśnić.
Daniel zazwyczaj odpowiadał tą samą radą.
Daj jej czas.
Tak też zrobiłem.
Trzy lata.
W sobotę powiedziałem sobie, że będę się cieszyć grillem i przestanę obserwować każdy wyraz twarzy Avy.
Była tam matka Daniela, jego brat i kilku innych krewnych, a ja przez większą część popołudnia byłem zajęty pomaganiem w codziennych czynnościach, o których nikt później nie pamięta.
Wynosiłem naczynia na zewnątrz.
Sprawdziłem jedzenie na blacie kuchennym.
Posprzątałem puste kubki.
Upewniłem się, że jest wystarczająca ilość serwetek i papierowych talerzyków.
Łatwiej było iść dalej, niż stać w miejscu i zastanawiać się, czy Avę znowu drażni moja obecność.
W pewnym momencie mama Daniela zapytała, czy mogę wynieść lemoniadę na zewnątrz.
Poszedłem do kuchni i wziąłem szklany dzbanek.
Było wypełnione lemoniadą i lodem, na tyle zimne, że na zewnątrz skropliła się para wodna.
Niosłem go w stronę pokładu, przysłuchując się rozmowom toczącym się na zewnątrz.
Ktoś się śmiał przy grillu.
Ava również się śmiała, stojąc przy schodach na pokład i patrząc na coś na swoim telefonie.
Przeszedłem przez drzwi.
Prawie w tym samym momencie Ava zrobiła krok do tyłu.
Odwróciłem się.
Moje ramię ledwo dotknęło jej ramienia.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
