Kenneth zamiast odpowiedzieć, spojrzał z powrotem na ekran. „Widzę Monę śmiejącą się z moimi wnuczkami”. Potem powiedział cicho: „Jest piękna”.
Celeste położyła mi rękę na ramieniu. Nic nie powiedziała. Nie musiała.
Fotograf dotknął ekranu. Pojawiło się kolejne zdjęcie, zrobione chwilę po pierwszym. Daniel wszedł na nie w kadr. Nadal siedziałem. Daniel stał nade mną z ręcznikiem w dłoni. Mój uśmiech zniknął. Moje ramiona zgięły się wpół.
Dwa zdjęcia, w odstępie kilku sekund. Ten sam kostium kąpielowy, to samo ciało pod nim. Ale kobiety na drugim zdjęciu ledwo rozpoznałem.
Jane spojrzała na Daniela, a potem z powrotem na ekran. Daniel sięgnął po tablet. „Usuń to”.
Wstałem, zanim zdążył go dotknąć. „Nie.”
Spojrzał na mnie. „Mona.”
Wziąłem tablet od fotografa i przyłożyłem go do piersi. „Powiedziałem nie”.
„Po co ci w ogóle to zdjęcie?”
„Ponieważ pokazuje coś, co chcę, żeby wszyscy tutaj zobaczyli, łącznie ze mną”.
Część dziewiąta: „Nauczyłeś mnie, żebym najpierw zwracał uwagę”
Spojrzałam na te dwa obrazy jeszcze raz, obok siebie w myślach. „Kilka miesięcy temu widziałabym śmiejące się córki. Teraz widzę swój brzuch, twarz, ramiona. Bo to właśnie nauczyłeś mnie zauważać w pierwszej kolejności”.
„Mona…”
„Za duże. Za bufiaste. Niewłaściwa sukienka. Zakryj się.”
„Nigdy tego wszystkiego nie powiedziałem.”
„Nie kłam.”
Zatrzymał się i po raz pierwszy nie miał przy sobie niczego, czym mógłby się bronić.
Odwróciłam się do Jane. „Przepraszam, że ciągle cię wykorzystuje, żeby mnie ranić”.
Jej oczy się rozszerzyły. „Nie jesteś mi winna przeprosin, Mona!”
„Nie, ale też nie prosiłeś się o to, żeby cię ze mną porównywać.”
Jane spojrzała na Daniela. „Ma rację”.
Daniel uniósł obie ręce. „To niewiarygodne”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
