„Znasz ją?” zapytała.
Prawie się roześmiałem.
Zamiast tego podniosłem telefon.
„Czy nie powinieneś już wsiadać do samolotu?”
Maren spojrzała na nas.
Adrian otworzył usta.
Nic nie wyszło.
Zanim zdążył odpowiedzieć, poczuł kolejny skurcz.
Pochyliła się gwałtownie do przodu.
Instynktownie ją złapał.
Patrzyłam, jak mój mąż obejmuje kobietę, która najwyraźniej miała urodzić.
Korytarz zdawał się być niewyraźny.
Moja pierwsza myśl była na tyle brzydka, że znienawidziłem siebie za to, że ją miałem.
Czy to jego dziecko?
Potem moje myśli pobiegły wstecz.
Wizyta Adriana w Cincinnati sześć tygodni wcześniej.
W sobotę zniknął na pięć godzin i twierdził, że jego brat potrzebuje pomocy.
Telefony, które zaczął odbierać w garażu.
Hasło, które niedawno dodał do folderu na laptopie.
Sposób, w jaki stale sprawdzał telefon podczas kolacji.
Zauważyłem wszystko.
Wybrałem po prostu nieszkodliwe wyjaśnienia.
Ponieważ mu ufałam.
Pielęgniarka pospiesznie podeszła z wózkiem inwalidzkim.
„Jakie są odstępy między skurczami?”
„Za jakieś cztery minuty” – odpowiedział natychmiast Adrian.
On wiedział.
To bolało chyba bardziej, niż patrzeć, jak ją trzyma.
Znał jej skurcze.
Wiedział dokładnie, jak blisko siebie byli.
Pielęgniarka pomogła Maren usiąść.
„Jaki jest stosunek do pacjenta?” – zapytała Adriana.
Zamarł.
Spojrzałem na niego.
„Tak” – powiedziałem cicho. „Też chciałbym to usłyszeć”.
„Hannah, nie tutaj.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
