To bolało chyba bardziej, niż patrzeć, jak ją trzyma.
Znał jej skurcze.
Wiedział dokładnie, jak blisko siebie byli.
Pielęgniarka pomogła Maren usiąść.
„Jaki jest stosunek do pacjenta?” – zapytała Adriana.
Zamarł.
Spojrzałem na niego.
„Tak” – powiedziałem cicho. „Też chciałbym to usłyszeć”.
„Hannah, nie tutaj.”
„Gdzie wolałbyś? Denver?”
Pielęgniarka wyglądała na zaniepokojoną.
Maren wyglądała na zdezorientowaną.
Potem przestraszony.
„Adrian” – powiedziała. „Co się dzieje?”
Spojrzałem na nią.
„Naprawdę nie wiesz kim jestem?”
Jej twarz zbladła.
„Jesteś Hannah.”
Poczułem ucisk w żołądku.
Znała moje imię.
Nie wiedziałem o tym sześćdziesiąt sekund wcześniej.
Instynktownie skrzyżowałem ramiona na brzuchu.
„Skąd znasz moje imię?”
Maren spojrzała na Adriana.
Wpatrywał się w podłogę.
Ta cisza odpowiedziała za dużo i nie była pomocna.
Pielęgniarka spróbowała ponownie.
„Panie, muszę poznać pana relację z pacjentem.”
Adrian potarł twarz.
„Czy możemy ją najpierw zarejestrować?”
Maren złapała go za nadgarstek.
“NIE.”
Jej ton się zmienił.
„Powiedz jej.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
