## CZĘŚĆ 2

“Tata?”

To słowo zrobiło na mnie większe wrażenie, niż gdyby Maren nazwała Adriana „dzieckiem”.

Spojrzałam na niego.

“Tata?”

Adrian na chwilę zamknął oczy.

Ciężarna kobieta patrzyła to na nas, a wyraz jej twarzy zmieniał się z bólu w zmieszanie.

„Ty jesteś Hannah?”

To pogorszyło sprawę.

Ona mnie znała.

Nie znałem jej.

„Mam na imię Maren” – powiedziała ostrożnie. „Jestem córką Adriana”.

Korytarz zdawał się przechylać.

Kiedy pojawił się kolejny skurcz, Adrian poprowadził ją na wózek inwalidzki i poprosił pielęgniarkę, żeby zabrała ją do środka. Obiecał, że wkrótce do niej dołączy.

Gdy tylko podwójne drzwi zamknęły się za nią, odwróciłem się w jego stronę.

„Powiedziałeś mi, że jesteś w Denver.”

“Ja wiem.”

„Od jak dawna o niej wiesz?”

Jego odpowiedź nadeszła zbyt wolno.

„Cztery miesiące”.

Cztery miesiące.

Dwie fałszywe podróże klientów.

Trzy nocne telefony do garażu.