Zanim zdążył odpowiedzieć, zadzwonił telefon.
„Kiedy wrócę do domu… nie będzie już dokąd pójść”.
Kevin spojrzał na ekran. Jego wyraz twarzy natychmiast się zmienił.
“Muszę to wziąć.”
Wszedł na korytarz.
Słyszałem tylko fragmenty.
„Nie… rozumiem… Jesteś pewien?”
Po kilku minutach wrócił. Jego twarz straciła wszelki kolor.
„Co się stało?” zapytałem.
Po kilku minutach wrócił. Jego twarz straciła wszelki kolor.
Usiadł obok mnie i nic nie powiedział. Potem potarł twarz obiema dłońmi.
„Wysyłają mnie do Seattle. Muszę natychmiast wyjechać.”
“Co?”
„Kryzys klienta w nagłych wypadkach”.
“Gdy?”
“Teraz.”
Wpatrywałam się w niego. „Ale… pogrzeb mojej mamy…”
„Wiem. Powiedzieli, że jeśli nie pójdę, cały projekt runie”. Jego głos się załamał. „Nigdy nie nienawidziłem swojej pracy bardziej niż teraz”.
„Wysyłają mnie do Seattle. Muszę natychmiast wyjechać.”
Widziałem poczucie winy na jego twarzy.
Kevin nie był typem człowieka, który szuka wymówek. Gdyby istniała inna opcja, z pewnością by ją wykorzystał.
W końcu sięgnęłam po jego dłoń. „Musisz iść”.
Jego oczy się rozszerzyły. „Jill…”
„Nie możesz pozwolić, żeby cała twoja drużyna cierpiała z powodu jednej beznadziejnej sytuacji, Kev.”
Objął mnie tak mocno, że ledwo mogłam oddychać.
“Bardzo mi przykro.”
“Ja wiem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
